بسيار سنگينى است؛ حتّى بر بندگانِ برگزيده خداوند كه در ميدان «سِباق» گوى «سَبَقَ» را از همگان ربوده‌اند. على (ع) در مناجات شعبانيه- كه از نيايشهاى جليل آن امام بزرگوار است- عرضه مى‌دارد:

الهى‌ قَدْ سَتَرْتَ عَلىَّ ذنُوُباً فِى الْدُّنيا وَ انا احْوَجُ الى‌ سَتْرِها عَلىَّ مِنْكَ فِى الْاخْرى‌. الهى‌ قدْ احْسَنْتَ الىَّ اذْ لَمْ تُظْهِرْها لِاحَدٍ مِنْ عِبادَكَ الصَّالِحينَ فَلاتَفْضَحْنى يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ رُؤُوسِ الْاشْهاد.[١] خداى من! گناهانى را در دنيا بر من پرده پوشى كردى كه به پرده پوشى آنها در آخرت، محتاج‌ترم. خداى من! به من نيكى كردى؛ زيرا گناهانم را بر هيچ يك از بندگان شايسته‌ات آشكار نكردى [و مرا در حضور آنان، رسوا و بى‌آبرو نساختى‌]، پس در روز رستاخيز، در حضور گواهان بر اعمال (فرشتگان و پيامبران و امامان و صالحان) رسوايم مساز.

امام سجاد (ع) نيز در اين ستايش و ثناى خويش، ستايشى را مى‌طلبد كه در پرتو آن، جايگاه آدميان را در پيشگاه گواهان و ناظران بر اعمال، رفيع و شامخ و سربلند گردانَد و در حقيقت، از اين رسوايى و بى‌آبرويى و بد نامى- كه براى بندگان شايسته خداوند، سخت‌ترين و دردناك‌ترين كيفرهاست- برهاند: «سپاس و ستايشى كه جايگاه ما را در پيشگاه گواهان و ناظران عمل، شامخ و سربلند گردانَد؛ در آن روزى كه هر كسى به كارى كه كرده است، پاداش ببيند و بر آنان ستم نرود، روزى كه هيچ دوستى، به كار دوست نيايد [و عذاب را از او دفع نكند] و كسى ياريشان نكند.

امام سجاد (ع)، از خداى مهربان طلب كرده تا توفيق ستايشى بدهد كه درياى رحمت و بخشايش و ستاريّت خداوند را به جوش آورد تا خداى مهربان، به بندگان ستايشگر و سپاسگزارش، در روز رستاخيز، مهر و شفقت ورزد و با آويختن پرده ستاريتش ميان آنان و شاهدان و گواهان، آنان را از رسوايى و فضاحتِ آن روزِ بسيار سخت، برهاند. «عِنْدَ مَواقِفِ الْاشْهاد» در سخن امام (ع)، برگرفته از اين آيه است كه فرمود:

[١] - مفاتيح الجنان، مناجات شعبانيه، ص ١٥٧