اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ١٦٤ - ستايش خداوند و سپاسگزارى از نعمتهاى او

قدرت و توانايى‌اش بر هر چيزى كه فرض شود، محيط و فراگير است.»[١]

امام حسن (ع) فرمود:

الْحَمدُ للَّهِ الذّى لَمْ يَكُنْ لَهُ اوَّلٌ مَعْلُومٌ، وَ لا آخِرٌ مُتَناةٍ، وَ لا قَبْلُ مُدْرَكٌ، وَ لا بَعْدٌ مَحْدُودٌ، فَلاتُدرِكُ الْعُقُولُ وَ اوْهامُها، وَ لَاالْفِكْرُ وَ خَطَراتُها، وَ لَاالْأَلبابُ و اذْهانُها، صِفَتَهُ فَتَقُولَ: مَتى و لا بُدِى مِمَّا وَ لا ظاهِرٌ عَلى ما وَ لا باطِنٌ فيِما.[٢] سپاس و ستايش، خدايى راست كه او را اوّلى آشكار و شناخته شده، و آخِرى نهايتدار نيست و گذشته‌اى روشن و آينده‌اى معيّن نيست. پس خِردها و پندارهاشان، و انديشه‌ها و كنجكاوى‌هاشان، و خردمندان انديشه‌ورز و ذهنهاشان وصف او را در نيابند، تا بگويند: كِى و از چه زمانى بود؛ چرا كه از چيزى آغاز نگشته و بر هيچ چيزى ظاهر و آشكار نبوده و در هيچ چيزى نهان نگشته است.

چون خداى تعالى از هر جهت، بى‌نهايت است. جايى براى غير و بيگانه باقى نمى‌ماند؛ زيرا غير، از جايى آغاز مى‌شود كه او تمام مى‌گردد و او هرگز تمام نخواهد شد.

(مولانا)

الذَّى‌ قَصُرَتْ عَنْ رُؤَيتِهِ ابْصارُ النَّاظِرينَ. خدايى كه ديده‌هاى بينندگان، از ديدارِ [جمالِ‌] او فرومانده است. در قرآن كريم، درباره رؤيت خداوند، يعنى ديدن او با چشمِ سر، آمده است:

لاتُدْرِكُهُ الْابصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْابْصارَ وَ هُوَ اللَّطيفُ الْخَبيرُ.[٣] چشمها او را

[١] - الميزان، ج ١٩، ص ١٤٢

[٢] - التوحيد، ص ٤٦

[٣] - انعام، آيه ١٠٣