مى‌رمد آن دوزخى از نور هم‌		زآنك طبع دوزخستش، اى صنم!
دوزخ از مؤمن گريزد آنچنان‌		كه گريزد مؤمن از دوزخ به جان‌
زآنك جنس نار نبوَد نورِ او		ضدّ نار آمد حقيقت، نور جو
در حديث آمد كه: مؤمن در دعا		چون امان خواهد ز دوزخ از خدا
دوزخ از وى هم، امان خواهد به جان‌		كه خدايا دور دارم از فلان‌[١]
مصطفى فرمود: از گفت جحيم‌		كوبه مؤمن لابه‌گر گردد ز بيم‌
گويدش: بگذر ز من اى شاه! زود		هين كه نورت سوزِ نارم را ربود.[٢]

ستايش و بندگىِ خداوند و سپاسگزارى از نعمتهاى انبوه او، يعنى شناخت خداوند و به كارگيرى به جا و درست نعمتها در دنيا كه همان صراط مستقيم انسانيت است. چنانكه امام (ع) در بخشهاى پيشين نيز بدان پرداخت و آن را نشانگرِ انسان بودن و مهم‌ترين فارِق بين انسان و حيوانات دانست، به سان پلى است كه بر روى جهنمِ غرايز و ناسپاسى‌هاى آدمى كشيده شده است. بندگان ستايشگر خداوند و سپاسگزار نعمتهاى او، كه توفيق معرفت و ستايش و سپاس را يافته‌اند، اين گذرگاه را به هدايت خداوند و كتاب روشنگر او، به درستى مى‌پيمايند، و در آخرت نيز كه بازتابش گذشتن از گذرگاه دنيا است، به سلامت و بى‌گزند و به سهولت و آسانى، از آن گذر خواهند كرد. اين، همان نكته بسيار ظريف و معرفت والايى است كه امام سجاد (ع) در اين مناجات، كه طنين ستايشش همه آفاق عالم و كرانه‌هاى هستى را لبريز و سرشار كرده است، از منبع حكمت جانش بر زبان پاك خويش جارى ساخته است: «حمداً ... يُسَهِّلُ عَلَينا بِهِ سَبِيلَ الْمَبْعَثِ. سپاس و ستايشى كه ... راه به سوى رستاخيز را هموار سازد».

ستّاريّت خداوند

«السَّتَّار»: مبالغه «ساتِر»، به معناى بسيار پوشنده و پوشاننده، از نامها و صفات خداى متعال است: هُوَ اسْمٌ لَهُ تَعالى‌ بِاعتِبارِ مُبالِغَتِهِ في سَتْرِ عُيُوبِ عِبادِهِ وَ فَواحِشِهِمْ.[٣] نامى‌

[١] - همان، بيت ٢٧٠٩- ٢٧١٥

[٢] - همان، دفتر دوم، بيت ١٥٤٨- ١٥٤٩

[٣] - شرح الأسماء الحُسنى‌، ص ١١٠