يكى از مهربانى‌ها و الطاف پوشيده خداى داناى حكيم در نظام هستى، موهبت سِتر و پوشش در ميان موجودات است. خداوند مهربان، به يُمن حكمت و فرزانگى‌اش، بر همه چيز اين جهان پرده «ستّاريّت» خويش را آويخته است. او آشكارِ هر آفريده‌اى را به زيبايى و جمالِ ويژه‌اى آرايش داده است؛ به گونه‌اى كه هر بيننده‌اى را به شگفتى وا مى‌دارد. و نهان و درون آنها را با پرده ستاريتش پوشانيده است، و اين، عطيّه و نواختن بزرگ و فراگيرى است كه در همه آفريده‌ها كه برخى پوشش و حجاب برخى ديگرند- قرار داده است. اگر «ستّاريّت» خداوند نمى‌بود و درون و نهان هر آفريده‌اى، از جمله انسانها، بى‌پرده و عريان ديده مى‌شد، حيات اين جهان به هم مى‌ريخت.

لَوْ تَعْلَمُونَ ما اعْلَمُ مِمَّا طُوِىَ عَنْكُمْ غَيْبُهُ، اذاً لَخَرجْتُمْ الَى الصُّعُداتِ تَبْكُونَ عَلى‌ اعْمالِكُم، وَ تَلْتَدِمُونَ عَلى‌ انْفُسِكُمْ. وَ لَتَرَكْتُمْ امْوالَكُمْ لاحارِسَ لَها وَ لاخالِفَ عَلَيها، وَ لَهَمَّتْ كُلَّ امْرِى‌ءٍ نَفْسُهُ لايَلتَفِتُ الى‌ غَيْرِها.[١] اگر آنچه را من مى‌دانم- و غيب آن بر شما پوشيده است- مى‌دانستيد، سر به صحرا مى‌گذاشتيد بر كرده‌هاى خويش مى‌گريستيد و بر سر و سينه مى‌زديد، و مالهاى خود را بى‌نگهبان وا مى‌گذاشتيد و كسى را بر آن نمى‌گماشتيد، و هر كسى، كار خود را مى‌ساخت و به ديگرى نمى‌پرداخت.

اهل معرفت مى‌گويند: برترين پوششها، اسم مبارك «الَظَّاهِر» خداى تعالى است كه پوشاننده اسم مبارك «الْباطِن» است.

گاهى پرده‌هاى فروهشته برآفريده‌ها، ريشه در رحمت گسترده الهى دارد؛ مانند حجاب كه ميان خداوند و بندگان حايل شده است؛ چرا كه اگر حجابها كنار بروند، همگى آفريده‌ها، از جمله انسان، محو و فانى مى‌شوند. در حديثى آمده است كه پيامبر گرامى اسلام فرمود:

[١] - نهج البلاغة، خطبه ١١٦