دستهايش به سوى آسمان بود و دانه‌هاى اشك از ديدگانش به سان دانه‌هاى مرواريد بر گونه‌هاى نورانى‌اش فرو مى‌غلتيد، و تعبيرها با عمق و ژرفايى بى‌بديل، با مضمونهاى بى‌مانند و سرشار از معرفت و محبّت و انس با خدا و تضرّع و زارى به درگاهِ او، از درونِ جان پاكش مى‌جوشيد و بر زبانش جارى مى‌گشت و انديشه بندگى و سرسپردگى به آستان عبوديتِ خداوند پُر مهر و لطف را القا مى‌كرد، و همين‌طور دعاها و نيايشهاى شب و روز عاشورا، و نيز دعاهايى كه از ديگر امامان و حضرت فاطمه (س) بانوى مكرّم اسلام بر جاى مانده است.

اينها همگى نمونه‌هايى بسيار متعالى از گنجينه‌هاى سرشار دعا و مناجات با خداست كه اكنون در اختيار ماست و در حقيقت، بخشِ بزرگى از معارفِ نابِ تربيتى و دانشهاى عالى الهى و تعاليم متعالى انسانى ما را تأمين مى‌كنند.

شگفتا از اين همه تفكّرِ درست و انديشه والا و خداشناسى و انس و عشق‌ورزى، و اين همه تشويق و ترغيب و تأكيد در دعا، كه بر زبانشان جارى گشته است.

يك دهان خواهم به پهناى فلك‌		تا بگويم وصفِ آن رشكِ مَلَك‌
ور دهان يابم چنين و صد چنين‌		تنگ آيد در فغانِ اين حَنين.[١]

مفسّر بزرگ شيعى، شيخ طبرسى، به نقل از امام محمد باقر (ع) آورده است كه از ايشان پرسيدند: بيشتر قرآن خواندن افضل است يا بيشتر دعا كردن؟ فرمود:

كَثْرةُ الدُّعاءِ افْضَلُ.[٢] بيشتر دعا كردن افضل است.

و از امام صادق (ع) نقل كرده كه آن حضرت فرمود:

هِىَ الْعِبادِةُ الكُبْرى‌.[٣] دعا، عبادت برتر و بزرگ‌تر است.

نيز مى‌گويد: حنان بن سدير از پدرش نقل مى‌كند كه از امام محمّد باقر (ع) پرسيدم:

كدام عبادت بهتر است؟ فرمود:

ما مِنْ شَى‌ءٍ احَبُّ إلَى اللَّهِ مِنْ أَنْ يُسْأَلَ وَ يُطْلَبَ ما عِنْدَهُ؛ وَ ما أحَدٌ أبْغَضُ إلى‌

[١] - مثنوى، دفتر پنجم، بيت ١٨٨٤- ١٨٨٦.

[٢] - مجمع البيان، ج ٧، ص ١٨٢

[٣] - همان، ج ٨، ص ٥٢٩