شه چو عجزِ آن حكيمان را بديد		پا برهنه جانبِ مسجد دويد
رفت در مسجد، سوىِ محراب شد		سجده‌گاه از اشگِ شه، پُر آب شد
چون به خويش آمد ز غرقابِ فنا		خوش زبان بگشاد در مدح و دعا
كاى كمينه بخششت مُلكِ جهان‌		من چه گويم چون تو مى‌دانى نهان؟
اى هميشه حاجتِ ما را پناه‌		بارِ ديگر ما غلط كرديم راه‌
ليك گفتى گر چه مى‌دانم سِرت‌		زود هم پيدا كُنَش بر ظاهرت‌
چون برآوَرد از ميانِ جان خروش‌		اندر آمد بحرِ بخشايش به جوش‌
در ميانِ گريه خوابش در رُبود		ديد در خواب او كه پيرى رو نمود
گفت: اى شه، مژده! حاجاتت رواست‌		گر غريبى آيدت فردا، ز ماست‌
چون كه آيد او، حكيمى حاذق است‌		صادقش دان، كو امين و صادق است‌
در علاجش سحرِ مطلق را ببين‌		در مزاجش قدرتِ حق را ببين.[١]

امام سجّاد (ع)، زيور و زينت پرستندگان، اين «زيباترين روح پرستنده»،[٢] به هنگامِ نيازخواهى از خداوند، بدين سان نيازش را به زبان مى‌آورد:

الَلَّهُمَ وَلىَ الَيْكَ حاجَةٌ قَدْ قَصَّرَ عَنْها جُهْدى‌، وَ تَقَطَّعَتْ دَونَها حِيَلى‌، وَ سَوَّلَتْ نَفْسى‌ رَفْعَها الىَ مَنْ يَرْفَعُ حَوائِجَهُ الَيْكَ وَ لايَسْتَغْنى‌ فى طَلِباتِهِ عَنْكَ، وَ هِىَ زَلَّةٌ مِنْ زَلَلِ الْخاطئينَ، و عَثْرَةٌ مِنْ عَثراتِ الْمُذنِبينَ، ثُمَّ انْتَبَهْتُ بِتَذكيرِكَ لى‌ مِنْ غَفْلَتى‌، وَ نَهَضَتُ بِتَوفِيقكَ مِنْ زَلَّتى‌، وَ نَكَصْتُ بِتَسْدِيدكَ عَنْ عَثْرَتى‌، وَ قُلْتُ: سُبْحان رَبّى، كَيْفَ يَسْألُ مُحْتاجٌ مُحتاجاً، وَ انّى‌ يَرْغَبُ مُعْدِمٌ الى‌ مُعْدِمٍ.[٣] بارالها! مرا به تو حاجتى است گرانبار و بيش از تاب و توانم، كه در برآوردنش چاره‌انديشى‌هايم، راه به جايى نبرده است؛ و نَفْسِ فريبگر من نيز بردن اين نياز را پيش كسى كه حاجتهايش را از تو مى‌طلبد و در خواسته‌هاى خويش، از تو بى‌نياز نيست، بر من آراسته و بدان فريفته است، حال آنكه حاجتخواهى از خلق، لغزشى از لغزشهاى خطاكاران و هبوط و بيراهه رفتنِ گناهكاران است. آن گاه اى خداى من! با يادآورى و

[١] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٥٥- ٦٥.

[٢] - تعبير از كتاب نيايش

[٣] - صحيفه سجّاديه، ترجمه نگارنده، ص ٩٤( دعاى سيزدهم)