و از سويى منبرها، در وسعت عظيم خلافتِ دروغ و فريب، همگى زبان خلافت و مناره‌ها، بر پهنه شرق و غرب اسلام، حلقوم گوساله طلاى سامرى زاهد، و محافل حديث، همه جا، منابع توليد جعل و مسخ و ... قرآن، پرچم شرك و مسجد، كانون ضرار و ذلّت و تخدير و نمازهاى جماعت، تجمّع گوسفندان قربانى و دستگاه پرورنده «عوام كالأنعام» از انسان و محرابها، قتلگاههاى على و انسانهاى على‌گونه، و نمازگزاران سپاهيانِ دشنام به على و دعا به خليفه![١] و خانه محمّد، متروك و زبان حقيقت، گنگ و همه چيز پايمال شده و از دست رفته و در سكوتى مرگبار. همه يادها و يادگارها به خاموشى و فراموشى رو كرده ...! و امام سجّاد، يك تن، يك تنها، روحى بزرگ، مجروح، لبريز از درد، در وطن خويش، غريب و در عين حال، شاهد همه چيز. چگونه ممكن است يك انسان تنها، از آرزوها و خواستها و ارزشها و عقايد و عواطفى سخن بگويد كه همه شمشيرها؛ شمشيرهايى كه در شرق و غرب عالم، امپراتورى‌هاى عظيم را به خاك و خون مى‌نشانند، در برابر آن كلمات، بيش از دشنام به خداوند، خشمگين و بيدار و بى‌رحم‌اند. صحيفه، كتاب جهاد در تنهايى است، و سخن گفتن در سكوت، و سنگر گرفتن در شكست ظاهرى،[٢] و فرياد زدن در خفقان، و آموختن با لبهاى دوخته و سلاح گرفتنِ يك خلعِ سلاح شده ... و با اين همه، يك «كتابِ دعا»![٣]

[١] - امام حسين( ع) فرمود:« فى‌ كُلّ بَلَدٍ مِنْهُمْ عَلى‌ مِنْبَرِهِ خَطيبٌ يَصْقَعُ، فَالْارْضُ لَهمٌ شاغِرَةٌ وَ ايْدِيِهمْ فِيها مَبْسُوطَةٌ وَ النَّاسُ لَهُمْ‌خَوَلٌ. به هر شهرى سخنرانى زبانباز و نعره‌پرداز( وُعَّاظُ السّلاطين) بر منبر دارند و تمام سرزمين اسلام، بى‌دفاع زير پايشان افتاده و دستشان در آن، همه جا باز است و مردم، بَرده‌وار در اختيار آنان‌اند( تحف العقول، ص ٢٣٩)

[٢] - هنگامى كه امام سجّاد( ع)، پس از فاجعه كربلا، با خاندان امام حسين( ع) به مدينه بازگشتند در آن اندوهِ بزرگ‌غرق بودند، روزى يكى از بنى اميّه( ابراهيم بن طَلْحة بنِ عُبيداللَّه)، از روى سرزنش به آن حضرت گفت:« مَنِ الغالِبُ»؟، يعنى پدرت به كربلا رفت و جنگيد و كشته شد. اكنون چه كسى غالب و پيروز گشت. پدر تو و يارانش كشته شدند، پس چه نتيجه‌اى گرفتيد؟ امام سجّاد( ع) فرمود:« اذا دَخَلَ وَقْتُ الّصَلاةِ، فَاذِّنْ وَ اقِمْ، تَعْرِفِ الْغالِبَ. هنگامى كه وقت نماز رسيد، اذان و اقامه بگو، خواهى فهيمد چه كسى غالب و پيروز است».( قيام جاودانه، ص ٦٦، به نقل از:( الامام زين العابدين( ع)، ص ٣٧٠)

[٣] - ر. ك: نيايش( مجموعه آثار)، ص ٧٢-/ ٧٧