اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٩٠ - شرايط اجابت دعا
|
تا «سَقاهُمْ رَبُّهُمْ» آيد خطاب |
تشنه باش، «اللَّهُ اعلَمْ بِالّصواب».[١] |
|
درد داشتن و دردمندانه به سوى خدا رفتن و از او دوا طلبيدن و ادب حضور او را نگاه داشتن، مهمترين عامل در جلب رحمت و در نهايت، اجابتِ خواستههاست. مشكل آنجاست كه دردى نباشد. آنجا كه زبان و دل، از يكديگر بيگانهاند، آدمى آنچه را مىطلبد، تنها سهم زبان اوست. در مقام نيازخواهى از خداوند، درد داشتن و اين درد را احساس كردن و خدا را دردمندانه خواندن و از او درمان طلبيدن، همان و اجابت و شفاى درد نيز همان.
|
دلا بسوز كه سوزِ تو كارها بكند |
نياز نيمْ شبى دفعِ صد بلا بكند |
|
|
طبيب عشق، مسيحا دم است و مشفق، ليك |
چو درد در تو نبيند كه را دوا بكند؟ |
|
|
تو با خداى خود انداز كار و دل، خوش دار |
كه رحم اگر نكند مدّعى، خدا بكند. |
|
(حافظ)
حالت انقطاع در نيايش
زيباترين و دلرباترين حالتى كه نويد گشايشِ گرِههاى فروبسته آدمى را مىدهد، حالت انقطاع (وارستن و بُريدن از غير و پيوستن به آستان قدس ربوبى) است. حالتى كه ضمير آدمى از همه چيز، جز خداى تعالى، در رفع نيازهايش دل مىبُرَد و اميد دعا كننده از همه سببها مىگُسلَد و سر بر آستان قدس الهى فرو مىسايد؛ يعنى در مىيابد كه جز خداوند توانا، هيچ كس و هيچ چيز نمىتواند گِره از كار فروبسته او بگشايد.
آرى! آن گاه كه آدمى از «ماسِوَى اللَّه» مأيوس گردد و ناكارآمدى و نارسايى علّتها و سببها را دريابد و همه درهاى «ارباب بىمروّت دنيا» به رويش بسته گردد و دست توسّل
[١] - مثنوى، دفترسوم، بيت ٣٢٠٤- ٣٢١٩.