إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى‌ ظُلْماً إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَاراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً.[١] همانا كسانى كه مالهاى يتيمان را به ستم مى‌خورند، جز اين نيست كه در شكمهاشان آتشى فرو مى‌خورند، و زودا كه به آتش افروخته دوزخ در آيند.

پيامبر اكرم مى‌فرمايد:

يا ايُّهَا النَّاسُ انَّه قَدْ نَفَثَ فى رُوعى رُوُح الْقُدُسِ انّهُ لَنْ تَمُوتَ نَفْسٌ حَتَّى تَسْتَو فِى رِزقَها وَ انْ ابْطَأَ عَلَيْها، فَاتَّقُو اللَّهَ- عَزَّوَجَلَّ وَ اجْمِلُوا فى الطَّلَبْ وَ لايَحْمِلَنَّكُمْ استِبْطاءُ شَى‌ءٍ مِمَّا عِنْدَ اللَّهِ- عَزَّوَجَلَّ- انْ تُصيبُوهُ بِمَعْصِيةِ اللَّهِ.[٢] اى مردم! روح القُدسُ در جان من [اين حقيقت را] دميد كه هيچ كس تا همه رزق خود را در اين جهان دريافت نكند، نمى‌ميرد، اگر چه دير بدان دست يابد. پس، از خدا پروا كنيد و در جستجوى رزق، راهِ نيكو را برگزينيد و اگر رزقتان دير رسيد، مبادا از طريقِ معصيت به تحصيل آن اقدام كنيد.

چهارم اينكه رزق، نعمت عامّى است كه روزى‌هاى مادّى و معنوى، هر دو را شامل مى‌شود.

پيامبر ٦ در پاسخ كافران مكّه كه پرسيده بودند: چرا اين قرآن بر مردى بزرگ از اين دو شهرِ مكّه و طائف نازل نشده است؟ فرمود: پيامبرى، رحمت الهى است و قسمت كننده آن، خداوند است، يعنى پيامبرى كه رحمت الهى است، از رزقهاى معنوى است و نصيب هر كس نمى‌شود.

يكى از مصداقهاى رزق در «مِمَّا رزَقْناهُم يُنفِقُون»[٣] از آنچه روزى‌شان كرده‌ايم، انفاق مى‌كنند، «علم» است و از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود:

وَ مِمّا عَلَّمناهُمْ يَبُثُّونَ.[٤] آنچه به آنان آموختيم، گسترش مى‌دهند (به ديگران مى‌آموزند).

[١] - نساء، آيه ١٠

[٢] - الكافى، ج ٥، ص ٨١

[٣] - بقره، آيه ٣

[٤] - الميزان، ج ١، ص ٥٠