يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ.[١] آنان، ظاهرى را از زندگانى دنيا مى‌دانند و از زندگانى پسين، بى‌خبرند.

زمخشرى در تفسير اين آيه مى‌گويد: «وَ قَوْلُهُ «يَعْلَمُونَ» بَدَلٌ مِنْ قَوْلِهِ «لايَعْلَمُونَ». وَ فِى هذا الْابدالِ مِنَ الْنُكْتَةِ انَّهُ ابْدَلَهُ مِنْهُ و جَعَلَهُ بِحَيْثُ يَقُومُ مَقامَهُ وَ يَسُدُّ مَسَدِّهُ لِيُعْلِمَكَ انَّهُ لافَرْقَ بَيْنَ عَدَمِ الْعِلْمِ الَّذى‌ هُو الْجَهلُ وَ بَيْنَ الْعِلْمِ الَّذى‌ لايَتَجاوَزُ الدُّنْيا.[٢] «يَعْلَمُونَ» در آغاز آيه، بَدَلَ از «لايَعْلَمُونَ» در آيه پيشين است و با توجّه به اين نكته، هر جا «بَدل» آورده شود، «مُبَدلٌ مِنْه» به مثابه ساقط است، روشن مى‌گردد كه فرقى ميان ندانستن (جهل) و دانستنى كه از امور مادّى و سطح آشكارِ اشيا تجاوز نمى‌كند، نيست.»

با توجّه به همين ندانستنها و محدوديتى كه در معرفت آدمى نسبت به واقعيتهاى جهان است، فيلسوفان عقلگرا و بزرگان تفكّر بشرى، در هر دوره و عصر، هر جا مناسب دانسته‌اند، بزرگوارانه و فروتنانه به محدوديت توان عقل و تجربه آدمى تصريح كرده‌اند.

ابن سينا، شيخ فيلسوفان اسلامى (م ٤٢٨ ق)، درباره ناقص بودن ادراكات نظرى و عقلى مى‌گويد: الوقوفُ على حقائقِ الأشياء لَيْسَ فى قُدرَةِ البَشَرِ، وَ نَحْنُ لا نَعْرِفُ مِنَ الأشياءِ الّا الخواصِّ و اللوازمَ و الاعراضَ، وَ لَانَعرِفُ الْفُصُولَ الْمُقَوِّمَةَ لِكُلِّ واحدٍ منها، الدّالةَ على حَقيقَتِهِ، بَلْ نَعْرِفُ انّها اشياءٌ لَها خواص و اعراضٌ، فَانَّا لا نَعْرِفُ حَقيقةَ الْاوّلِ وَ لَاالْعَقْلَ وَ لَا النَّفْسَ وَ لا الْفَلَكَ وَ النّارَ و الْهَواءَ وَ الْماءَ وَ الْارْضَ، وَ لانعرفُ ايضْاً حَقائق الْاعراضَ.[٣] در توان بشر نيست كه حقايق اشيا را دريابد. ما از چيزها تنها خواصّ و لوازم و اعراض آنها را مى‌شناسيم و فصلهاى مُقوّم هر يك را- كه نشان‌دهنده حقيقت آنها هستند- درك نمى‌كنيم؛ بلكه همين اندازه مى‌فهميم كه چيزهايى در عالم هست و خواص و اعراضى دارد،

[١] - روم، آيه ٧

[٢] - الكشاف، ج ٣، ص ٢١٤

[٣] - التعليقات، ص ٣٤