مى‌گويم: پس از آن غزّالى تمامى حديث شفاعت را با همه اشكالاتى كه در محتواى آن است از ابى هريره نقل كرده است و ما به جاى آن آنچه را از طريق خاصّه (شيعه) وارد شده ذكر مى‌كنيم:

علىّ بن ابراهيم در تفسير خود به سند موثّق از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه از آن حضرت درباره شفاعت پيامبر صلّى الله عليه و آله در روز قيامت پرسيدند فرمود: «روز قيامت عرق مردم را لجام مى‌كند از اين رو مى‌گويند: ما را نزد آدم ببريد تا براى ما شفاعت كند پس پيش آدم مى‌آيند و مى‌گويند: نزد پروردگارت براى ما شفاعت كن، مى‌گويد: از من گناهى سر زده به نوح مراجعه كنيد، نوح نيز آنها را به پيامبر پس از خود رجوع مى‌دهد تا به عيسى عليه السّلام مى‌رسند، او مى‌گويد: بر شما باد به محمّد پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله آنان خود را بر آن حضرت عرضه و درخواست شفاعت مى‌كنند، به آنان مى‌فرمايد، برويد پس به در بهشت برده مى‌شوند، و آن حضرت روبروى باب الرّحمان به سجده مى‌رود و تا آنگاه كه خدا بخواهد در سجده خواهد بود سپس خداوند مى‌فرمايد: سر بردار و شفاعت كن تا پذيرفته شود و درخواست كن تا به تو عطا گردد، و همين است معناى قول خداوند كه فرموده است: عَسى‌ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً«٢».

صدوق به سند خود از امام صادق عليه السّلام روايت مى‌كند كه: «پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرموده است:

كسى كه به حوض من ايمان ندارد او را به حوض من وارد نمى‌كند، و كسى كه به شفاعت من ايمان نداشته باشد او را به شفاعت من نايل نمى‌سازد، سپس فرمود: جز اين نيست كه شفاعت من براى اهل كباير از امّت من است امّا نيكوكاران را خطرى متوجّه نيست»«٣».

غزّالى مى‌گويد: اين است شفاعت پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله و هر يك از آحاد امّت او اعمّ از عالمان و صالحان را نيز شفاعتى است تا آن جا كه پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله فرموده است: «به شفاعت مردمى از امّتم بيش از (دو قبيله) ربيعه و مضر وارد بهشت مى‌شوند»«٤».

و نيز فرموده است: به كسى گفته مى‌شود: «اى فلان بر خيز و شفاعت كن، آن كس‌

«١» الاوسط طبرانى ودر ميان راويان آن احمد بن عمرو رفيق على مدنى معروف به ملورى است كه مجهول مى باشد، مجمع الزوائد، ج ١٠، ص ٣٧٩.

«٢» ????????????????????

«٣» ????????????????????

«٤» ????????????????????