از اين رو چون اين معنا بر پيامبر خدا صلّى الله عليه و آله به چشم يقين روشن بود در دنيا مانند رهگذر بود، خشتى بر خشتى ننهاد و درهم و دينارى به جاى نگذاشت و به امّتش فرمود: إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ الله فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ الله«٢»، و امّت او كسانى هستند كه از او پيروى كنند و كسى از آن حضرت پيروى مى‌كند كه از دنيا اعراض كند و به آخرت رو آورد چه آن بزرگوار جز به سوى خدا و روز جزا دعوت نفرمود و از دنيا و لذّتهاى ناپايدار آن چشم پوشيد. بنابراين به اندازه‌اى كه از دنيا اعراض مى‌كنى و به آخرت رو مى‌آورى به راه او رفته‌اى و به اندازه‌اى كه به راه او روى او را متابعت كرده‌اى و به قدرى كه او را پيروى كرده باشى از امّت او شده‌اى، و هر اندازه به دنيا رو آورى از راه او منحرف شده و از پيروى او اعراض كرده و به كسانى پيوسته‌اى كه خداوند درباره آنها فرموده است: فَأَمَّا من طَغى‌ وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى‌«٣».

لذا اى مرد! اگر از بيغوله غرور بيرون آيى و از خود انصاف نشان دهى- و ما همه از قبيل همين مرديم- خواهى دانست كه از بامداد تا شامگاه جز در راه به دست آوردن لذّتها و بهره‌هاى ناپايدار نمى‌كوشى و حركت و سكون تو جز براى اين دنياى زود گذر نيست با اين حال اميدوارى كه در فرداى قيامت از پيروان و امّت او باشى. چقدر گمانت دور و اميدت خنك و نابجاست. خداوند مى‌فرمايد: أَ فَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ«٤».

بارى ما بايد به آنچه در صدد بيان آن بوديم باز گرديم چه رشته سخن به جايى كشيده شد كه خارج از مقصود ما بود، لذا اكنون به ذكر خوابهايى مى‌پردازيم كه از احوال مردگان پرده بر مى‌دارد و مى‌توان از آنها سود بسيار برد، چه دوران نبوّت سپرى شده و بشارت دهنده‌ها باقى مانده و آنها جز خوابها نيست.

«١» پيش از اين بارها ذكر شده و صدوق در الفقيه آن را نقل كرده است .

«٢» آل عمران / ٣١:... اگر خدا را دوست مى داريد مرا پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد.

«٣» نازعات / ٣٧ تا ٣٩: اما آن كسى كه طغيان كرده ، و زندگى دنيا را برگزيده ، دوزخ جايگاه اوست .

«٤» قلم / ٣٦: آيا مومنان را همچون مجرمان قرار دهيم ؟ شما را چه مى شود؟ چگونه داورى مى كنيد؟