راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠١ - بيان شتافتن به عمل و پرهيز از آفت تأخير

فراغت«١»»، يعنى آنها را مغتنم نمى‌شمارند و هنگامى كه زايل شوند ارزش آنها شناخته مى‌شود.

و نيز: «هر كس بترسد راه را در شب مى‌رود و آن كه در شب رود (بامداد) به منزل مى‌رسد. آگاه باشيد كالاى خداوند گرانبهاست آگاه باشيد كالاى خداوند بهشت است«٢».»

و نيز: جاءت الرّاجفة تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ يعنى مرگ با آنچه در اوست فرا رسيد«٣».»

هنگامى كه پيامبر صلّى الله عليه و آله در اصحاب خود غفلت يا غرورى مى‌ديد با صداى بلند در ميان آنها ندا مى‌داد: «مرگ به سوى شما به طور ثابت و لازم آمد يا با شقاوت و يا با سعادت«٤».»

و نيز فرموده است: «من بيم دهنده‌ام و مرگ دگرگون كننده و قيامت وعده‌گاه است«٥»».

ابن عمر گفته است: پيامبر صلّى الله عليه و آله بر ما وارد شد و آفتاب بر اطراف سقف خانه بود، فرمود:

از دنيا باقى نمانده جز مانند آنچه از امروز ما باقى مانده نسبت به آنچه گذشته است«٦».»

و نيز: «داستان دنيا داستان جامه‌اى است كه آن را سرتاسر شكافته باشند و تنها به نخ آخر آن آويخته باشد و بزودى اين نخ نيز قطع شود«٧».»

جابر گفته است: پيامبر صلّى الله عليه و آله هنگامى كه خطبه مى‌خواند و قيامت را ياد مى‌فرمود آوازش را بلند مى‌كرد و گونه‌هايش سرخ مى‌شد و مانند اين بود كه از ورود سپاهيانى بيم مى‌داد، و مى‌فرمود: در بامداد و شامگاه به شما گوشزد كردم كه من و قيامت مانند اين دو هستيم- و دو انگشت خود را به هم چسباند«٨».

ابن مسعود گفته است: پيامبر صلّى الله عليه و آله اين آيه را تلاوت كرد: فَمَنْ يُرِدِ الله أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ«٩» سپس فرمود: «هرگاه نور در سينه در آيد گشاده مى‌شود»، عرض كردند: اى پيامبر خدا آيا آن را نشانه‌اى هست كه شناخته شود؟ فرمود: «آرى دور شدن از سراى‌