راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩٠ - بيان فضيلت ذكر مرگ به هر گونه كه باشد

دنيا و كرامت آخرت را به چنگ آورده‌اند«١».»

مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) كافى از ابى عبيده روايت شده كه گفته است: «به امام باقر عليه السّلام عرض كردم: به من چيزى بفرماى كه از آن سود برم، فرمود: اى ابا عبيده! زياد مرگ را ياد كن چه هر انسانى آن را بسيار ياد كند نسبت به دنيا بى رغبت مى‌شود«٢».»

از ابى بصير نقل شده كه گفته است: به ابى عبد الله عليه السّلام از وسواس شكايت كردم، فرمود:

«اى ابا محمد! به ياد آور كه پيوندهايت در گور گسسته مى‌شود دوستانت هنگامى كه تو را به خاك سپردند از نزد تو باز مى‌گردند آنچه در سرت دارى از سوراخهاى بينى تو سرازير مى‌شود، و كرمها گوشت بدنت را مى‌خورند. هرگاه اينها را به ياد آورى آنچه از آن شكايت دارى فراموشت خواهد شد. ابو بصير گفته است: به خدا سوگند من اينها را به ياد نياوردم جز اين كه آنچه از غمهاى دنيا دچار بودم فراموشم شد«٣».»

از ابى عبد الله عليه السّلام روايت شده كه فرموده است: «كسى كه كفنش با او در خانه‌اش باشد در جرگه غافلان ثبت نمى‌شود. و هر زمان به آن نظر كند مأجور خواهد بود«٤».»

و نيز فرموده است: «هيچ اهل خانه شهرى و بيابانى نيست جز اين كه فرشته مرگ روزى پنج بار آنان را مورد دقت و بررسى قرار مى‌دهد«٥».»

و نيز: «هرگاه جنازه‌اى را حمل كنى چنان باش كه گويا تويى كه حمل مى‌شوى، و گويا از خدا خواسته‌اى كه تو را به دنيا باز گرداند و اجابت فرموده است، پس بنگر چگونه عمل را از سر مى‌گيرى سپس فرمود: شگفتا از قومى كه اوّل تا آخر آنها زندانى مى‌باشند آنگاه در ميان آنها بانگ رحيل داده مى‌شود و آنها بازى مى‌كنند.»«٦»

و نيز از آن حضرت روايت شده كه: «امير مؤمنان عليه السّلام فرموده است: كسى كه فردا را از عمر خود بشمارد مرگ را در جايگاه حقيقى خود قرار نداده است.»

و نيز از آن حضرت نقل شده كه امير مؤمنان عليه السّلام فرموده است: «هيچ بنده‌اى آرزويش را طولانى نمى‌كند جز اين كه عملش را بد مى‌كند» و نيز فرمود: «اگر بنده اجلش را ببيند و