آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٤٨ - فرع دوّم امتزاج مسكر با غير مسكر

بلكه مضاف اليه- يعنى «خمر»- صادق نيست. به نظر ما بيان صاحب جواهر رحمه الله در اين‌جا تمام نيست.

امام راحل رحمه الله مى‌فرمايد: هرچند معروف بين اصحاب، ثبوت حدّ در صورت سوّم است، ليكن ما در اين حكم اشكال و تأمّل داريم. سپس به يك نكته اشاره مى‌كنند كه در كلام ديگران آن را نديده‌ايم، مى‌فرمايند: خوردن دارويى كه يكى از اجزائش خمر است، موجب حدّ نيست؛ امّا به علّت نجاست، حرام است؛ زيرا، فرض اين است كه خمر مايع است و پس از امتزاج با ذرّات ديگر دارو، آن‌ها را نجس مى‌كند؛ لذا، ادلّه‌اى كه خوردن نجس را حرام مى‌داند، شامل اين مورد هم مى‌گردد.

اكبر ترابى شهرضايى،

د استدلال امام راحل رحمه الله‌

روايتى در اين باب داريم كه از آن، حرمت اين دارو از جهت وجود اجزاى خمر استفاده مى‌شود و نه به علّت نجاست؛ يعنى حرمت دائر مدار نجاست نيست؛ بلكه بر عنوان خمر دور مى‌زند؛ هرچند مستهلك شده و عنوان صادق نباشد.

وعن عليّ بن إبراهيم، عن أبيه، عن ابن أبي عمير، عن عبدالرّحمن بن الحجّاج، قال: استأذنت لبعض أصحابنا على أبي عبداللَّه عليه السلام فسأله عن النبيذ فقال: حلال.

فقال: أصلحك اللَّه إنّما سألتك عن النّبيذ الّذي يجعل فيه العكر فيغلي حتّى يسكر. فقال أبو عبداللَّه عليه السلام قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: كلّ ما أسكر حرام.

فقال الرجل: إنَّ من عندنا بالعراق يقولون إنَّ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله عنى بذلك القدح الّذي يسكر؟ فقال أبو عبداللَّه عليه السلام: إنَّ ما أسكر كثيره فقليله حرام. فقال له الرّجل: فأكسره بالماء؟ فقال له أبو عبداللَّه عليه السلام: لا وما للماء يحلّ الحرام، إتّق اللَّه ولا تشربه. [١]

فقه الحديث: در اين روايت صحيح، عبدالرّحمن بن حجّاج براى شخصى اجازه‌ى ورود به خدمت امام صادق عليه السلام مى‌گيرد. وى از امام عليه السلام درباره‌ى نبيذ مى‌پرسد. امام عليه السلام در پاسخ فرمود: حلال است، ... سائل گفت: نبيذى را مى‌گويم كه در آن «عَكَر» (ته نشين و رسوبات نبيذ يا زيتون) مى‌ريزند تا به غليان آيد و حالت مسكر به خود گيرد؟ امام عليه السلام فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر مست‌كننده‌اى حرام است.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٧، ص ٢٦٩، باب ١٧ از ابواب اشربه‌ى محرّمه، ح ٧.