آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٢٦ - حلّيت عصير زبيبى و تمرى

دوّم: رواياتى است كه خيال كرده‌اند بر حرمت دلالت دارد. ما به عمده دليلشان اكتفا مى‌نماييم.

روايت زيد نرسى‌

زيد النرسي في أصله قال: سئل أبو عبداللَّه عليه السلام عن الزبيب يدقّ ويلقى في القدر ثمّ يصبّ عليه الماء ويوقد تحته. فقال: لا تأكله حتّى يذهب الثلثان ويبقى الثلث. فإنّ النّار قد أصابته.

قلت: فالزبيب كما هو [يلقى‌] في القدر ويصبّ عليه الماء ثمّ يطبخ ويصفّى عنه الماء، فقال كذلك هو سواء، إذا أدّت الحلاوة إلى الماء فصار حلواً بمنزلة العصير ثمّ نشّ من غير أن تصيبه النار فقد حرم وكذلك إذا أصابته النار فأغلاه فقد فسد. [١]

فقه الحديث: از امام صادق عليه السلام پرسيدند: كشمش را مى‌كوبند و با آب در ديگ مى‌ريزند و آتش زير آن روشن مى‌كنند، چه حكمى دارد؟- معمولًا بر روى آتش و حرارت به جوش مى‌آيد.- امام عليه السلام فرمود: تا ذهاب ثلثين نشود از آن نخور؛ زيرا، آتش به آن رسيده و در آن غليان ايجاد كرده است.

سائل پرسيد: اگر كشمش را نكوبيده با آب در ديگ بريزند و آن را بپزند، آن‌گاه آبش را صاف كنند، حكمش چيست؟

امام عليه السلام فرمود: اين نيز مانند صورت اوّل است و همان حكم را دارد.- پس از آن توضيح داده، مى‌فرمايد: دو صورت دارد و در هر دو صورت خوردنش حرام است.- وقتى حلاوت به آب رسيد و آن را شيرين كرد، همانند آب انگور شيرين شد، آن‌گاه اگر حالت نشّ و غليان پيدا كند بدون اين كه حرارتى به آن برسد، حرام است؛ و همين‌طور اگر توسط آتش نيز به غليان درآمد، آن هم فاسد مى‌شود.

در اين روايت از سه جهت: سند، متن و دلالت بحث داريم:

[١]. مستدرك الوسائل، ج ١٧، ص ٣٨، باب ٢ از ابواب الأشربة المحرّمة، ح ١.