تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٥ - رأى مشهور و مقاله مرحوم ابن ادريس در سرائر

« لزوم » نيز بملاحظه همان قصدى است كه طرفين نموده‌اند.

ذكر مؤيّد براى فرموده مصنّف (ره) و كلام مرحوم علّامه در تحرير

سپس مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

مؤيّد آنچه ذكر كرده و گفتيم مشهور بملكيّت مستفاد از معاطات معتقد نبوده و آنرا مفيد اباحه مى‌دانند اينستكه ظاهر كلام مرحوم علّامه در كتاب تحرير، باب هبه آنستكه هبه موقوف بر ايجاب و قبول است و پس از آن فرموده:

در هبه اطعمه آيا از ايجاب و قبول مستغنى بوده يا بآن محتاج مى‌باشيم؟

اقرب از نظر ما اينستكه مستغنى نبوده و بايد آندو را بياوريم.

بلى، اگر بدون ايجاب و قبول انجام گيرد مفيد اباحه تصرّف بوده و دليل بر آن شاهد حال و رضايت طرفين مى‌باشد.

پايان كلام مرحوم علّامه در تحرير

سپس مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

و بهمين معنا نيز در باب هديه تصريح فرموده است.

وجه مؤيّد بودن اينكلام بلكه دلالتش بر آنچه ما گفتيم آنستكه:

ايشان در هديه معاطات را مفيد ملك ندانسته و بصحّتش قائل نيستند و وقتى در هديه بچنين رأيى قائل باشد قطعا در بيع نيز بآن متمايل بوده در نتيجه معاطات را در بيع مفيد ملك نخواهد دانست.

پس از آن ميفرمايند:

و جماعتى از فقهاء به تبعيّت از مرحوم محقّق ثانى معتقد شده‌اند باينكه معاطات مفيد ملك مى‌باشد و اين رأى خالى از قوّت نيست زيرا سيره مستمرّه بر اين جارى است كه با آنچه بواسطه معاطات تحصيل شده و از اين راه بدست مى‌آيد معامله ملك نموده و تمام تصرّفات از قبيل عتق و بيع و وطى و ايصاء و توريث و غير اينها از آثار ملك را در آن جايز مى‌دانند.