تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥٠ - ذكر ادله لزوم

اينمسئله دارد زيرا در اين كتاب فرموده است:

اكثر علماء معتقدند معاطات لازم نيست.

نسبت نفى لزوم به اكثر دلالت مى‌كند بر اينكه در مقابل اكثر كسانى هستند كه بلزوم آن قائل مى‌باشند.

و در كتاب تحرير نيز عبارتى ايراد نموده كه بر وجود مخالف دلالت دارد، در اين كتاب فرموده:

اقوى از نظر ما اينستكه معاطات لازم نيست.

تعبير بكلمه « اقوى » بخوبى شاهد است بر اينكه در مقابل « اقوى » بعضى به لزوم قائل مى‌باشند.

شرح مطلوب‌

قوله: فى مطلق الملك: چه ملكى كه از ناحيه بيع حاصل شده و چه ملكى كه بغير بيع مستند است.

قوله: انّ الظّاهر فيما نحن فيه: مقصود از « ما نحن فيه» معاطات مى‌باشد.

قوله: بل ادّعاه صريحا: ضمير منصوبى در « ادّعاه » به اجماع راجعست.

قوله: بعض الاساطين: منظور مرحوم شيخ جعفر كاشف الغطاء است.

قوله: فى شرحه على القواعد: مقصود كتاب كشف الغطاء است كه شرح بر قواعد مرحوم علّامه مى‌باشد.

قوله: و تعضده: ضمير مفعولى به عدم لزوم معاطات راجع است.

قوله: بل لم يوجد به قائل: ضمير مجرورى در « به » به عدم لزوم معاطات عود مى‌كند.

قوله: الى زمان بعض متأخّرى المتأخّرين: مقصود مرحوم محقّق اردبيلى است.

قوله: لا تدلّ على هذا القول: منظور از « هذا القول» قول بلزوم معاطات است.

قوله: كما من الخلاف: يعنى كما عن الشّيخ الطّوسى فى الخلاف.

قوله: الاعتراف به: ضمير در « به » به عدم دلالت كلام مفيد بر لزوم راجع است.

قوله: فانّ المحكىّ عنه: ضمير در « عنه » به مرحوم مفيد راجع است.