دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٩ - ١٠/ ٤٦ محتشم كاشانى

سرِ تيغش به حفظ گنج اسلام‌

دهانى اژدهايى لشكر آشام‌

چو لاى نفى، نوك ذوالفقارش‌

به گيتى، نفى كفر و شرك، كارش‌

سرِ شمشير او در صَفدرى داد

ز لاى «لا فتى إلّا على» ياد

كلامش نايب وحى الهى‌

گواه اين سخن، مَه تا به ماهى‌

لغتْ فهمِ زبانِ هر سخن سنج‌

طلسم‌آراى راز نقد هر گنج‌

وجودش ز اوّلين دَم تا به آخر

مبرّا از كباير وز صغاير

تعالى اللّه، زهى ذات مطهّر

كه آمد نَفْس او نَفْس پيمبر

دو نهر فيض از يك قُلزُم جود

دو شاخ رحمت از يك اصل موجود

بعَينه همچو يك نور دو ديده‌

كه آن را چشم كوته‌بين، دو ديده‌

دويى در اسم، امّا يك مسمّا

دو بين، عارى ز فكر آن معمّا

بس اين شاهد كه بودند از دويى دور

كه احمد خواند با خويشش ز يك نور

گر اين يك نور بر رُخ پرده بستى‌

جهان، جاويد در ظلمت نشستى.[١]

حيدر صفدر كه در رزم از بُن شيرِ فلك‌

جان بر آرد چون برآرد تيغ خونريز از نيام‌