دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٨ - ١٠/ ٤٥ وحشى بافقى

نه هر دل، كاشف اسرارِ «اسرا» ست‌

نه هر كس، محرم رازِ «فَأَوْحى» است‌

نه هر عقلى كند اين راه را طى‌

نه هر دانش به اين مقصد برَد پى‌

نه هر كس در مقامِ «لى مع اللّه»

به خلوت‌خانه وحدت برَد راه‌

نه هر كو بر فراز منبر آيد

«سَلونى» گفتن از وى درخور آيد

سَلونى گفتن از ذاتى است از بر

كه شهر علم احمد را بُود دَر

چو گردد شه نهانى خلوت آراى‌

نه هر كس را در آن خلوت بُود جاى‌

چو صحبت با حبيب افتد نهانى‌

نه هر كس راست راز هم‌زبانى‌

چو راه گنج، خاصان را نمايند

نه بر هر كس كه آيد، در گشايند

چو احمد را تجلّى رهنمون شد

نه هر كس را بُود روشن كه چون شد

كس از يك نور بايد با محمّد

كه روشن گرددش اسرار سرمد

بُود نقش نبى نقش نگينش‌

سُرايد «لو كُشِف» نطق يقينش‌

جهان را طى كند چندى و چونى‌

كلامش را طراز آيد «سَلونى»

به تاجِ «إنّما» گردد سرافراز

بدين افسر، شود از جمله ممتاز

بر اورنگ خلافت، جا دهندش‌

كنند از «إنّما» رايت بلندش‌

مَلَك بر خوان او باشد مگس‌ران‌

بود چرخش به جاى سبزىِ خوان‌

ولايش عروة الوثقى، جهان را

بدو نازِش زمين و آسمان را

زپيشانيش نور وادىِ طور

جبين و روى او، نورٌ على نور

دو انگشتش درِ خيبر چنان كَند

كه پشت دست حيرت، آسمان كَند

سرانگشت ار سوى بالا فشاندى‌

حصار آسمان را در نشاندى‌

يقينِ او ز گرد ظنّ و شك پاك‌

گمانش برتر از اوهام و ادراك‌

دو لُمعه نوك تيغ او ز يك نور

دو بينان را از او چشم دو بين كور

شد آن تيغ دو سر كو داشت در مشت‌

براى چشم شرك و شك، دو انگشت‌