دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٦ - ١٠/ ٤٤ اهلى شيرازى

صبح سعادت دَميد، حق درِ دولت گشاد

پرتو مهر على بر همه عالم فتاد

ذات نبى و ولى، هر دو به معنا يكى است‌

«لَحمُكَ لحمى» بس است قاعده اتّحاد

مِهر فرو برده بود سر به سجود غروب‌

بهرِ نماز على، آمد و باز ايستاد

يا على! آن كس كه نيست طالب مهرت چو روز

از شب تاريك غم، صبح اميدش مباد!

در حرم كعبه زاد، شخص تو از روى قدر

ز آدم و خاتم كسى مثل تو هرگز نزاد

گوهر خير النسا داد به دستت رسول‌

در دو جهان اين شرف، جز تو كه را دست داد؟

تا تو ز بام حرم، بت فكنى بر زمين‌

عرش حقت زير پاى، دوش چو كرسى نهاد

راست‌روان همچو سرو با تو به جنّت روند

هيزم دوزخ بُود هر كه بُود كج نهاد

در ره حق رهنما نور صلاحت بُود

ورنه نيابد فلك، راه صلاح از فساد

هر كه نه بر ياد تو آه سحر مى‌كشد

مى‌دهد افسرده دل، خرمن طاعت به باد

آن كه به طاعات شب، بى‌خبر از مهرِ توست‌

چون سگ شب زنده‌دار، خواب كند بامداد