دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١١ - ١٠/ ٣٥ جلال الدين مولوى

از تو بر من تافت، پنهان چون كنى‌

بى‌زبان، چون ماه، پرتو مى‌زنى‌

ليك اگر در گفت آيد قرصِ ماه‌

شبْروان را زودتر آرد به‌راه‌

چون تو بابى آن مدينه‌ى علم را

چون شعاعى آفتاب حلم را

باز باش اى باب بر جوياى باب‌

تا رسد از تو قشور اندر لُباب‌

باز باش اى باب رحمت تا ابد

بارگاه ما «لهُ كفوا أحد»

هر هوا و ذرّه‌اى خود منظرى است‌

ناگشاده كى بُود، آن‌جا درى است‌

تا بنگشايد درى را ديده‌بان‌

در درون هرگز نگنجد اين گمان‌

چون گشاده شد درى، حيران شود

مرغ اميد و طمع، پرّان شود

پس بگفت آن نو مسلمانِ ولى‌

از سر مستى و لذّت با على‌

كه: بفرما يا امير المؤمنين‌

تا بجنبد جان به تن در، چون جنين‌

باز گو، اى بازِ پر افروخته‌

با شَه و با ساعدش آموخته‌

باز گو، اى بازِ عنقا گير شاه‌

اى سپاه اشكَن به خود، نى با سپاه‌

امّت وحدى يكى و صد هزار

باز گو، اى بنده بازت را شكار

در محلّ قهر، اين رحمت ز چيست؟

اژدها را دست دادن، راه كيست؟

گفت: من تيغ از پى حق مى‌زنم‌

بنده حقّم، نه مأمور تنم‌

شير حقّم، نيستم شير هوا

فعل من بر دين من باشد گوا

من چو تيغم وان زننده‌ى آفتاب‌

«ما رميتَ إذ رميتَ» در حِراب‌

رخت خود را من ز رَه برداشتم‌

غير حق را من عدم انگاشتم‌

من چو تيغم پُر گهرهاى وصال‌

زنده گردانم نه كشته در قتال‌

سايه‌ام من، كدخدايم آفتاب‌

حاجبم من، نيستم او را حجاب‌