دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٦ - ١٠/ ٣٢ سوزنى سمرقندى

چو گويى به علم على بود كس‌

خِرَد گويد: از روى او شرم دار

سرافراز از اصحاب، وز اهل بيت‌

همى كن ز هر يك جدا افتخار

وليكن يقين دان كه فاضل‌تر است‌

محمّد ز پنج و على از چهار

على چون محمّد نگويم كه هست‌

رهى، چون بود چون خداوندگار؟

ولى گويم از امّتش بهتر است‌

يكى مرد باشد فزون از هزار

ز بعد على يازده سيّدند

به ميدان دين در، ز عصمت سوار

همه پاك و معصوم و نص از خداى‌

پيمبرْ وقار و فرشته شعار

ز جدّ و پدر يافته علم دين‌

نه از روزگار و نه ز آموزگار

يكى مانده زيشان نهان در جهان‌

جهانى از او مانده در انتظار.[١]

نگر كه دست كه بگرفت مصطفى به غدير

كه را امام هُدى خواند و فخر و زين و هُمام‌

مرا امام هم از جايگه، وصىّ خداست‌

ز جايگاه نبى، مر تو را امام كدام؟

امام، آن كه خداى بزرگ، روز غدير

به فضل كرد به نزديك مصطفى پيغام.[٣]