رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ١٧٠ - تنبيه

وچون پيش از تكبير ركوع ملحق به امام نشود ظاهراً اوجه آن است كه دراثناء ركوع ملحق نكردد بلكه صبر كند كه چون امام به ركعت دويم برخيزد به او ملحق شود و اكر ركعت آخر باشد صبر كند كه چون به تشهّد بنشيند ملحق به او شود مكر آن كه آن نماز جمعه باشد چنانچه به آن اشاره شد كه ملحق درركوع شدن و بعد از اتمام اعاده آن ظهراً كردن احوط است.

و ظاهراً چون در وقت تشهد ملحق شود اولى آن است كه ايستاده مشغول به دعاء توجّه كردد و چون امام سلام بازدهد مشغول به قراءت كردد و دور نباشد كه اكر خواهد تواند كه بر سرپا نشسته انتظار فراغ امام كشد و بعد از آن برخاسته به قراءت مشغول شود.

وهمچنين هركاه به واسطه متابعت امام نشيند مثل اين كه درركعت ثانى ملحق شود و به واسطه تشهد امام با او نشيند بايد كه متجافياً بر سرپا نشيند و ظاهراً دراين صورت تشهّد خواندن به واسطه متابعت امام قصورى نداشته باشد واكر چه با تشهد خودش چهار تشهّد به فعل آيد.

وهمچنين ظاهراً قنوت را به متابعت امام د رغير موقع خود توان خواند و ظاهراً لازم نباشد موافقت قنوت مأموم با قنوت امام بلكه جايز باشد كه غير قنوت امام بخواند.

وهركاه در غير ركعت اوّل ملحق شود يا آن كه امام مسافر باشد و مأموم حاضر چون امام سلام دهد بايد كه برخيزد و آنچه از نماز او مانده باشد به جاى آورد و بهتر آن است كه دراين هنكام امام از جاى خود برنخيزد تا مأموم نماز خود را تمام كند.

و ظاهراً اوجه آن است كه از امام يا از صفوف اكر در ما بين امام واو، صفى باشد زياده از قدرى كه آن را تخطّى توان كرد دور نشود ودرميان خود و امام و صفوف از ساتر غير ستون اجتناب كند مكر آن كه مقتدى انثى باشد اكر چه مراعات اين معنى مراو را نيز احوط است.