رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٤٩٥ - دلايل سرايت نجاست از متنجس

اگر موشى را در ظرف، و پيش از غسل يا وضو يا شستشوى لباس ببيند، بايد دوباره لباس و هر كجا را كه آب آن ظرف رسيده، بشويد و وضو و نماز را نيز اعاده كند ...

[دستور امام به شستشوى لباس دلالت بر اين دارد كه آب متنجس سبب نجاست آن شده است.]

جواب:

از ظاهر روايت فهميده مى‌شود كه عين نجاست در آب وجود دارد، زيرا بودن يك موش كه بدن آن شكافته است، باعث پخش شدن نجاست آن در آب مى‌شود، خصوصا پس از فعل و انفعالات فراوان و در مدت طولانى. در نجس شدن چيزى كه با عين نجاست برخورد كند، ترديدى نيست.

احتمال دارد [در فرض متلاشى نشدن موش‌] پس از شستن لباس و بدن، بى درنگ نماز خوانده شده است، بدون ترديد نماز خواندن با آن لباس مرطوب صحيح نيست، اگر چه نجس كننده نباشد. همانند اين مسأله است اگر موى خرگوش بانماز گزار باشد كه نماز با آن جايز نيست، و اگر خشك باشد، نجس كننده نيست.

(ج) عمار در روايت ديگرى ميگويد:

سألت أبا عبدالله (ع) عن البارية يبلّ قصبها بماء قذر، هل تجوز الصلاة عليها؟ فقال: اذا جفت فلا باس بالصلاة عليها.[١]

از امام صادق (ع) درباره بوريايى كه نى‌هاى آن با آب نجس، مرطوب شده است، سؤال كردم كه آيا نماز خواندن بر آن جايز است؟ حضرت فرمود: اگر بوريا خشك شود، جايز است.

[١]. همان، ج ٢، ص ٣٧٠.