رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٨١ - باب چهارم وظائف دخول الحمام و آداب الاستحمام و سائر ما يرتبط بذلك

چهارم: در وقت دخول خانه سوم: «نعوذ باللّه من النار و نسأله الجنّة و در ذكرى اين چنين نقل كرده: «اللّهم إني أعوذ بك من النار و أسألك الجنة».[١] و اين دعا را تكرير كردن، تا حين خروج، مكرر خواندن سنت است. و آب گرم برداشتن و بر هامه- به تخفيف ميم، يعنى بر فرق سر ريختن و مقدار از آن بر هر دوپا ريختن و جرعه از آن آشاميدن و ابتلاع كردن، مستحب است و تنقيه مثانه مى‌كند

پنجم: در وقت خروج حمام و رخت پوشيدن در مسلخ: «اللّهم ألبسني التقوى و جنّبني الرّدى».

[٢] «ردى»- به فتح راء و دال و ياء مقصور غير ممدود- عبارت است از هلاك و مراد در اينجا ارتكاب معاصى است كه سبب هلاك حيات ابديّه نشأت آخرت است.

[١٨٤] مسألة: تعمّم‌[٣] در وقت خروج از حمام در زمستان و تابستان، مستحب است، و دليل: صحيحه سيف بن عميرة از طريق كافى- كه در فقيه به طريق ارسال روايت شده- قال:

«خرج أبو عبد اللّه (ع) من الحمّام فتلبّس و تعمّم، فقال لي: إذا خرجت من الحمّام فتعمّم، قال:

فما تركت العمامة عند خروجي من الحمّام في شتاء و لا صيف».[٤]

[١٨٥] مسألة: مستحم‌[٥] چون از حمام بيرون آيد مستحب است تسميت‌[٦] او گفتن، و در حق او دعا كردن به اين عبارت: «طاب ما طهر منك و طهر ما طاب منك» و مولاى‌

[١]. ذكرى الشيعة، ج ١، ص ١٥١.

[٢]. ذكرى الشيعة، ج ١، ص ١٥١.

[٣]. يعنى عمامه بر سر داشتن.

[٤]. الكافي، ج ٦، ص ٥٠٠، ح ١٧.

[٥]. يعنى كسى كه به حمام رفته است، و دوش گرفته است.

[٦]. در« ج»:« تهنيت».