رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٦٣ - اصل سوم وجوب نماز

مولاى ما أبي عبد اللّه جعفر الصادق (ع) از پدر معصومش مولاى ما أبي جعفر الباقر (ع) قال: «قال رسول اللّه ٦: لكلّ شي‌ء وجه، و وجه دينكم الصلاة، فلا يشيننّ احدكم وجه دينه، و لكلّ شي‌ءٍ أنف، و أنف الصلاة التكبير»[١] هر چيز را روى باشد و روى دين شما نماز است و هر چيز را بينى باشد و بينى نماز شما تكبير است، پس بايد كه هيچ‌يك از شما روى دين خود را كه نماز است به عيب نقصان عيبناك نكند.

حادى عشر: از طريق كافى كلينى- رضي اللّه تعالى عنه- في الصحيح عن هشام بن سالم، عن أبي عبد اللّه (ع)، قال: «اذا قام العبد في الصلاة، فخفّف صلاته، قال اللّه تبارك و تعالى لملائكته: اما ترون إلى عبدي، كأنّه يرى‌[٢] أنّ قضاء حوائجه بيد غيري؟ أما يعلم أنّ قضاء حوائجه بيدي؟»[٣]؛ به سند صحيح از مولاى ما ابو عبد اللّه الصادق (ع) نقل شده است: هرگاه بنده برخيزد به اداى نماز فريضه و به جهت حاجتى كه داشته باشد در آداب و مسنونات و اذكار و ادعيه تخفيف كند، و نماز را مخفّف بجاآورد كه به تحصيل آن مطلب مشغول شود، جناب مقدس الهى- تبارك و تعالى- به ملائكه خود خطاب نمايد و گويد كه: هيچ نظر به اين بنده من نمى‌كنيد كه از براى سعى در حاجت دنيا نماز خود را كه اكسير سعادت دنيا و آخرت است، خفيف و ناقص مى‌كند؟ همانا كه گمان مى‌دارد كه قضاى حوايج او در دست قدرت ديگرى است غير من، آيا نمى‌داند كه قضاء حوايج او در دست قدرت من است، نه ديگرى؟

[١]. كافى، ج ٣، ص ٢٧٠، ح ١٦.

[٢]. در حاشيه نسخه« الف» آمده است:« يرى به صيغه مجهول است، از رؤية، بمعنى ظنّ، يعنى گويا اين ظنّ مى‌كند».

[٣]. كافى، ج ٣، ص ٢٦٩، باب من حافظ على صلاته، ح ١٠.