[١] (٢) اى موسى در دنيا آرزو دراز مدار كه دلت سخت شود[٢] و سخت‌دل از من دور است‌[٣]. دلت را با ترس بميران. كهن جامه و نو دل باش، نزد مردم زمين ناشناس و نزد اهل آسمان شناخته باش. از بسيارى گناهان به درگاه من شيون برآر چنان كه گريزنده‌اى از دشمن خويش شيون كشد و براى اين از من مدد خواه كه من نيكو مددكارم.[٤] (٣) اى موسى من فرادست بندگانم و بندگان فرودست من و همه در برابرم زبون. خود را بر خويش متّهم دان و فرزندت را بر دينت امين مشمار مگر آنكه فرزندت چون تو نيكان را دوست بدارد.

(٤) اى موسى تن بشوى و غسل كن و به بندگان خوبم نزديك شو.

(٥) اى موسى در نماز (مردم) پيشنمازشان و در كشمكشهايشان داور ايشان باش و ميان آنان، به حقّ بدان چه بر تو فرو فرستادم، داورى كن كه من آن (فرمانها) را چون حكمى روشن و برهانى تابان و نورى كه بدان چه در اوّلين بوده و هر چه در آخرين خواهد بود گوياست، فرو فرستادم.

(٦) اى موسى سفارشت كنم به سفارش فرمايى (دلسوزى) مهرورز مهربان در حقّ زاده آن زن پاكدامن، عيسى بن مريم، صاحب درازگوش‌[٥] و باشلق‌[٦] و روغن (مقدّس) و زيتون‌[٧] و محراب، و

[١] كلينى رحمه الله اين مناجات را در روضة الكافى با تفاوت و اضافاتى روايت كرده كه به آنها اشاره مى‌كنيم و صدوق نيز در المجالس با تفاوتهايى آورده است.

[٢] در الروضة به جاى« لا تطل ... فيقسو قلبك آمده است‌[ لا تطول في الدنيا ... فيقسو لذلك قلبك‌]

[٣] در الروضة زياده دارد[ كن كمسرّتى فيك فانّ مسرّتى ان اطاع فلا اعصى- و مايه مسرت من باش كه شادمانى من در اين است كه از من فرمان برند و نافرمانيم نكنند]

[٤] در الروضة آمده‌[ فانى نعم العون و المستعان يا موسى انى انا اللَّه فوق العباد- همانا بهترين ياور و مددكارم. اى موسى منم، من خداى فرا دست بندگان‌]

[٥]« صاحب الاتان و البرنس و الزّيت و الزّيتون و المحراب». اتان، درازگوش است( و« خر عيسى» در ادبيّات مشهور، سعدى گويد:\sُ خر عيسى گرش به مكّه برند\z چون كه برگشت باز خر باشد.\z\E- م.)

[٦]« برنش» باشلق يا كلاه سه گوش بلند يا هر پارچه‌اى كه سر را مى‌پوشاند و به شنل يا ردا پيوسته باشد و راهبان و ناسكان در صدر اسلام بر سر مى‌نهادند( و اينك نيز تيره‌اى از مذاهب مسيحى همان جامه را مى‌پوشند.- م.)

[٧] مراد از« زيت» و زيتون، ميوه معروف و روغن آن است كه حضرت عيسى تناول مى‌كرد، يا براى آن حضرت در مائده سماوى فرود آمد، يا چنان كه صاحب قاموس گويد: مراد از« زيتون» مسجد دمشق يا كوههاى شام است، يعنى خداوند سرزمين شام را به او عطا فرمود كه نخستين محل تبليغ دينش باشد. و مراد از« زيت»، به گفته مجلسى رحمه الله، روغن( مقدّسى) است كه نزد بنى اسرائيل بود و جوشيدن خود به خودى آن از علامات نبوّت شمرده مى‌شد.

( و به هر حال عيسى ٧ بدان نشانه‌ها شناخته مى‌شد.- م.)