حضرتش هنگام سفر به كربلا فرمود: به راستى اين دنيا سخت دگرگونه و ناآشنا شده و خيرش از آن رخت بربسته و از آن جز رطوبتى، چون نمى كه در ته ظرفى مانده، و جز زندگانى پستى چون چريدنى و بال آور، باقى نمانده است. آيا به عيان نمى‌بينيد كه حق را بكار نبندند و از باطل دست نكشند؟ چندان كه مؤمن را سزد كه به استقبال مرگ و ديدار خدا سخت راغب باشد. به راستى مردم دنياپرستند و دين (فقط) بر سر زبان ايشان است‌[١]، آن را تا آنجا كه دستمايه تأمين زندگى ايشان است بچرخانند و چون به آزمونى گرفتار آيند دينداران (راستين) اندكند.

(٢) امام ٧ به مردى كه نزد او از ديگرى غيبت مى‌كرد فرمود: اى فلان، زبان از غيبت فرو بند كه غيبت خورش سگان دوزخ باشد.

(٣) مردى در حضور او گفت: احسان اگر بر ناسزاوارش صرف شود، تباه شده و به هدر رفته است.

(امام) حسين ٧ فرمود: چنين نيست، بلكه احسان مانند رگبار بارانى است كه بر نكوكار و بدكار فرو بارد.

(٤) و فرمود ٧: خدا توان كسى را نگيرد مگر آنكه (به همان اندازه) بار طاعتى را از دوش او بردارد و نيروى او را نكاهد مگر اينكه زحمتى را از او برگيرد.[٢] (٥) و فرمود ٧: برخى خدا را به شوق (بهشت) پرستند، اين پرستش بازرگانان و سوداگران است، و گروهى خدا را از ترس پرستند، اين پرستش بردگان است، و گروهى خدا را از روى سپاسگزارى پرستند كه اين پرستش آزادگان و برترين نوع پرستش است.

(٦) مردى با او چنين آغاز سخن كرد: چگونه‌اى؟ خدايت عافيت دهد. امام ٧ فرمود: سلام گفتن پيش از سخن گفتن است، خدا ترا عافيت دهد. آن‌گاه حضرت ٧ ادامه داد و فرمود: به كسى اجازه ورود (در جايى يا در سخنى) ندهيد مگر آنكه سلام گفته باشد.

(٧) و فرمود ٧: نعمت‌گير كردن بنده به وسيله خداوند آن است كه نعمت فراوان و مستمرّ به او رساند و سپاسگزارى را از او بگيرد.

(٨) چون عبد اللَّه بن زبير، عبد اللَّه بن عبّاس را به يمن تبعيد كرد[٣] (امام ٧) به (ابن عبّاس) نوشت: اما بعد، به من خبر رسيد كه ابن زبير تو را به طائف تبعيد كرده است. خداوند بدين كار نام‌

[١] در پاره‌اى نسخه‌ها به جاى« لعق على السنتهم»،[ لغو على السنتهم- بيهوده‌اى بر زبانشان‌] آمده است.

[٢] تعبيرى از آيه ٢٨٦ سوره بقره: لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها: خداوند كسى را مكلّف نكند مگر به قدر توانايى او.- م.

[٣] اين تبعيد پس از قتل مختار، تنها كسى كه به خونخواهى امام سبط جانباز( حضرت سيّد الشّهداء ٧) قيام كرد، انجام گرفته است. از اين رو چنين نامه‌اى نمى‌تواند از امام سبط، امام حسين ٧ باشد و شايد از فرزند طاهر او حضرت سجّاد على( بن حسين) سلام اللَّه عليه بوده باشد.