(١) واى بر شما اى بندگان دنيا، نه چون حكيمان خرد مى‌ورزيد، و نه چون بردباران مى‌فهميد، و نه چون دانايان مى‌دانيد، و نه چون بندگانى پرهيزگاريد و نه چون آزادگانى راد. زود باشد كه دنيا شما را ريشه‌كن كند و به روى درافكند سپس با بينى‌هايتان نگونسار كند. آنگاه خطاهايتان مهارتان را بگيرند و دانش از پشت شما را براند تا شما را برهنه و تنها به شهريار كيفر دهنده تسليم كنند و او شما را به بدكرداريهايتان كيفر دهد.

(٢) واى بر شما اى بندگان دنيا، آيا نه اينكه شما را به دانش بر تمام آفريدگان چيرگى دادند ولى شما آن را به دور افكنديد و بدان عمل نكرديد؟ و روى به دنيا آورديد؟ بدان حكومت مى‌رانيد و براى آن آماده مى‌شويد و آن را ترجيح مى‌دهيد و آباد مى‌كنيد؟ تا كى شما براى دنياييد؟ براى خدا در شما بهره‌اى نيست؟ (٣) به حقيقت به شما مى‌گويم: شرافت آخرت را در نمى‌يابيد مگر به ترك آنچه (در دنيا) دوست مى‌داريد. در انتظار توبه فردا ننشينيد زيرا تا فردا، روزى و شبى است و قضاى خدا در اين دو:

بام و شام، در مى‌رسد.

(٤) به حقيقت به شما مى‌گويم: به راستى، گناهان كوچك (حتى) ناچيزترين آنها از دامهاى شيطانند، آنها را به ديده شما خرد و ناچيز مى‌نماياند تا گرد آيند و فزون شوند و شما را فراگيرند.

(٥) به حقيقت به شما مى‌گويم: به راستى كه يك ستايش دروغين و يك بيزار نمايى از دين، بى‌گمان سرآمد بديهاى شناخته شده است و به راستى كه دنيا دوستى، به يقين سرآمد هر خطايى است.

(٦) به حقيقت به شما مى‌گويم: چيزى به شرافت آخرت رساننده‌تر و بر تحمّل حوادث دنيا مددبخش‌تر از نماز پيوسته نيست، و چيزى نزديكتر از آن به (درگاه) رحمان نباشد. پس بر نماز بپاييد و بر آن بيفزاييد. (بى‌گمان) هر كردار نيكى (آدمى را) به خدا نزديك مى‌كند امّا نماز بدو نزديكتر و در پيشگاهش گزيده‌تر است.

(٧) به حقيقت به شما مى‌گويم: به راستى، هر كردارى از مظلومى كه كسى به گفتار و كردار و كين‌خواهى مددش نكرده، (برآيد) در ملكوت آسمان بس بزرگ است. كدامين كس از شما نورى ديده كه نامش تيرگى باشد، يا ظلمتى كه نامش روشنى باشد؟ همچنين بنده را ميسّر نيايد كه هم مؤمن باشد و هم كافر، هم دنيا را ترجيح دهد و هم خواستار آخرت باشد. آيا جوكار گندم درود يا گندمكار جو درو كند؟ همچنين هر بنده‌اى در آخرت همان درود كه كاشته و بدان چه كرده پاداش بيند.

(٨) به حقيقت به شما مى‌گويم: همانا مردم در اندوختن دانش به دو دسته‌اند: مردى كه به زبان استوارش دارد و به بدكرداريش تباه كند و مردى كه به گفتار استوارش دارد و به كردار درستش‌