خورد[١] به مسجد نزديك نشود. (١) سجده‌گزار بايد در نماز تهيگاه خود را بالا گيرد. (٢) هر كه آهنگ غسل كند بايد نخست دو دست را (از آرنج به پايين) بشويد. (٣) هر گاه نماز فرادى (به تنهايى) مى‌خوانى قرائت و تكبير و تسبيح آن را به گوش خود برسان.[٢] (٤) هر گاه از حالت نماز در آمدى از جانب راستت حركت كن. (٥) از دنيا توشه پرهيزگارى برگيريد كه اين بهترين توشه‌اى است كه از آن بر مى‌گيريد. (٦) هر كه دردى را كه بدان گرفتار شده سه روز از مردم نهان دارد و (فقط) به خدا شكايت كند، بر خداست كه او را از آن درد شفا بخشد. (٧) دورترين بنده از (عنايت) خدا آن است كه همّتش صرف شكم و ميان پايش باشد. (٨) مرد به سفرى نرود كه از آن بر دينش بيمناك باشد.[٣] (٩) در دعا چهار چيز را به گوش برسان: صلوات بر پيامبر و خاندان او، درخواست فردوس از پروردگارت، پناه بردن از دوزخ به او و درخواست حور عين از او. (١٠) چون مرد از نماز خود بپردازد بايد بر پيامبر ٦ صلوات فرستد و از خداوند درخواست بهشت كند و از دوزخ بدو پناه برد و از او درخواست كند كه حور عين را به همسريش درآرد،[٤] زيرا هر كه بر پيامبر صلوات نفرستد دعايش برگردد و كسى كه درخواست بهشت كند بهشت آن را بشنود و گويد: پروردگارا آنچه بنده‌ات درخواست بدو عطا فرما، و هر كه از گزند دوزخ بدو پناه برد دوزخ گويد: پروردگارا بنده‌ات را از آنچه پناه جست پناه ده، و هر كسى كه حور عين درخواست كند حور عين بشنوند و گويند: به بنده‌ات آنچه درخواست كرد ببخش.

(١١) آوازه‌خوانى شيون ابليس بر بهشت است. (١٢) هر گاه يكى از شما آهنگ خفتن كرد دست راست را زير گونه راست نهد و بگويد: «بسم اللَّه وضعت جنبى للَّه على ملّة ابراهيم و دين محمد و ولاية من افترض اللَّه طاعته، ما شاء اللَّه كان و ما لم يشاء لم يكن- به نام خدا، پهلويم را براى خدا بر زمين نهادم بر آيين ابراهيم و دين محمد و ولايت آن كه خداوند فرمانبردارى از او را واجب فرموده است، آنچه خدا خواهد باشد و آنچه نخواهد نباشد.» هر كه هنگام خفتن چنين گويد از دزد و غارتگر و آوار در امان ماند و فرشتگان برايش آمرزش خواهند تا بيدار شود. (١٣) و هر كه هنگام رفتن به بستر قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ بخواند، خداوند پنجاه هزار فرشته بر او بگمارد كه به شب او را نگهبانى كنند. (١٤) هر گاه يكى از شما آهنگ خفتن كرد پهلو بر زمين ننهد مگر آنكه اين دعا را بخواند: «اعيذ نفسى و اهلى و دينى و مالى و ولدى و خواتيم عملى و [ما] خوّلنى ربّى‌[٥] و رزقنى بعزّة اللَّه عظمة اللَّه و جبروت اللَّه و سلطان اللَّه و رحمة اللَّه و رأفة اللَّه و غفران اللَّه و قوّة اللَّه و قدرة اللَّه و لا اله الّا اللَّه و اركان اللَّه و صنع اللَّه و جمع اللَّه و برسول اللَّه ٦ و بقدرته على ما يشاء من شرّ السّامّة و الهامّة

[١] چون سير و پياز كه بوى مأكول آن موجب نفرت ديگران مى‌شود.

[٢] مراد آن است كه به طور جهر و رسا خوانده شود چندان كه به گوش خود نمازگزار برسد.- م.

[٣] مراد سفرى است كه در آن بيم گناه و ارتكاب محرّمات و بالمآل از دست دادن دين انسان باشد.- م.

[٤] اين درخواست پيشتر در ص ١١٨ نيز آمده است.

[٥] در متن چنين است و در خصال‌[ و ما رزقنى ربّى و خوّلنى ...] آمده است.