مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ ...- از شكمهاى آنها شهدى رنگارنگ مى‌تراود كه در آن شفاى مردم است»[١]. (١) خوراكتان را با نمك آغاز كنيد و هم بدان پايان دهيد، اگر مردم خاصيّتى را كه در نمك است مى‌دانستند آن را بر پادزهر ترجيح مى‌دادند، هر كه خوراكش را به آن آغاز كند خداوند هفتاد بيمارى را كه جز خدا كسى نداند، از او دور دارد. (٢) از هر ماه سه روز آن را روزه داريد كه برابر روزه تمامى عمر باشد و ما دو پنجشنبه را، كه چهارشنبه در ميانشان است، روزه مى‌داريم چه خداوند دوزخ را به روز چهارشنبه آفريد، پس از آن به خداى عزّ و جلّ پناه بريد.

(٣) هر كه از شما نيازى دارد روز پنجشنبه پگاه به دنبالش رود زيرا پيامبر خدا ٦ گفت:

«بار الها بامداد پنجشنبه را بر امّتم فرخنده‌دار» و چون از خانه بيرون رود بايد بخواند: إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ- تا آنجا كه گويد- إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ[٢] و «آية الكرسى» و إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ و «فاتحة الكتاب» (سوره حمد) را بخواند كه رفع نيازهاى دنيا و آخرت در آنهاست. (٤) بر شماست پوشيدن جامه درشت زيرا هر كه جامه‌اش (لطيف و) نازك است، دينش نازك است. (٥)[٣] هيچ يك از شما در حالى كه جامه پيكرنما در بر دارد در برابر پروردگار خود عزّ و جلّ نايستد.[٤] (٦) به (درگاه) خدا توبه كنيد و در (سلك) محبّت او در آييد كه خداوند بسيار توبه‌كاران را دوست دارد و بسيار پاكيزگان را محبوب شمارد و مؤمن باز گردنده (از گناه) و بسيار توبه‌كار است. (٧) هر گاه مؤمن به برادرش بگويد: افّ (لفظى كه نشانه نفرت است) پيوند ميان آنها بگسلد و اگر به او بگويد: تو كافرى، يكى از آن دو كافر است‌[٥] و او را نسزد كه وى را متّهم كند و اگر متّهمش كند همان گونه كه نمك در آب ناپديد شود ايمان ميان آنها ناپديد

[١] النحل، ٦٩

[٢] آل عمران، ١٩٠ تا ١٩٤-( در آفرينش آسمانها و زمين و در پى يك ديگر آمدن شب و روز، شگفتيهايى براى خردمندان است* كسانى كه خداوند را[ در همه احوال‌] ايستاده و نشسته و بر پهلو آرميده ياد مى‌كنند و در آفرينش آسمانها و زمين مى‌انديشند كه پروردگارا اين را بيهوده نيافريده‌اى، پاكا كه تويى، ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار*، پروردگارا، هر كس را كه به دوزخ در آورى، خوار و رسوايش ساخته‌اى و ستمكاران ياورانى ندارند، پروردگارا شنيديم كه دعوتگرى به ايمان فرا مى‌خواند كه به پروردگارتان ايمان بياوريد و ما ايمان آورديم، پروردگارا گناهان ما را بيامرز و سيّئات ما را بزداى و ما را در زمره نيكان بميران*، پروردگارا آنچه به پيامبرانت وعده داده‌اى به ما ببخش و ما را روز قيامت خوار و رسوا مگردان، كه تو خلف وعده نخواهى كرد.)- م.

[٣] در مكارم آمده است:« پيامبر خدا ٦ در سفارش خود به ابو ذر فرمود: اى ابا ذرّ! لباس ضخيم و جامه درشت بپوش تا سركشى به درونت راهى نيابد.»

[٤] در مكارم از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ آمده است كه گفت: پدرم را دو جامه زبر بود كه نماز خود را در آن دو جامه مى‌خواند و اگر نيازى داشت نيز همانها را مى‌پوشيد و نيازش را از خدا مى‌طلبيد» و نيز از آن حضرت ٧ نقل شده است:« به راستى اگر بر پيكر جامه نرم پوشند سركشى كند»

[٥] يعنى يا اتّهام به كفر صحّت دارد كه متّهم كافر است و يا صحّت ندارد كه در اين صورت متّهم خود، به سبب اتّهام ناروايى كه به برادر ايمانى خويش بسته، كافر است.