پشمين و موئين جز به علّتى (خاص) نمى‌پوشيد. (١)[١] هر گاه يكى از شما غذايى بخورد و انگشتانى كه با آنها خورده است بليسد، خداوند عزّ و جلّ گويد: بركت خدا بر تو باد. (٢) به راستى خداوند زيبايى را دوست دارد (و نيز خوش دارد) كه نشانه نعمت خويش را بر بنده‌اش بنگرد. (٣) پيوند خويشاوندى را به فرموده خدا نگهداريد، هر چند به سلام گفتنى باشد كه فرمود: وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ ...- بپرهيزيد از خدايى كه به نام او پيمان مى‌بنديد يا سوگند مى‌دهيد، همچنين از گسستن پيوند خويشاوندان پروا كنيد.»[٢] (٤) روز خود را به (گفتن) چنين و چنان (شد) و چنين و چنان كرديم سپرى نسازيد زيرا نگهبانانى با شما گمارده‌اند كه آن را بر شما مى‌نويسند. (٥) خداى عزّ و جلّ را در هر جا ياد كنيد. (٦) بر پيامبر و خاندان او كه خداوند بر او و بر ايشان درود فرستاده، درود فرستيد كه خداوند با ياد كرد و نگهداشت شما از او دعايتان را بپذيرد. (٧) خوراكى داغ را بگذاريد تا سرد شود و (خوردنش) ممكن گردد چه پيامبر خدا ٦ هنگامى كه غذايى بسيار گرم برابرش نهادند گفت آن را بگذاريد تا سرد شود و امكان (خوردن) بدهد، خداوند داغ بما نخوراند، بركت در سرد است و داغ را بركتى نباشد. (٨) به فرزندانتان آنچه را خداوند به آنان (به داشتن آن) سود مى‌رساند بياموزيد تا مرجئيان‌[٣] (مخالفان) بر آنان چيره نيايند.[٤] (٩) اى مردم زبانتان را نگهداريد و نيك سلام گوييد، (١٠) امانتها را، گر چه به كشندگان پيامبر باشد، باز پردازيد. (١١) آنگاه كه به بازار رويد و هنگام سرگرمى مردم به داد و ستد، بسيار ياد خدا كنيد كه به راستى پوشاننده گناهان و مايه فزونى كارهاى نيك (حسنات) است، و از بى‌خبران نباشيد.

(١٢) چون ماه رمضان فرا رسد، بنده (حقّ) سفر ندارد[٥] زيرا خداوند فرمايد: فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ‌

[١] در كافى از امير مؤمنان ٧ نيز مانند اين روايت شده است و در مكارم، از جابر از حضرت ابى جعفر ٧ آمده است كه گفت: پيامبر خدا ٦ فرمود: از جامه‌هاى شما چيزى از جامه سپيد بهتر نباشد پس آن را در زندگى بپوشيد و مردگان خويش را نيز در همان كفن كنيد.

[٢] النساء ١٠

[٣] مرجئه، از ارجاء به معنى تأخير مى‌آيد زيرا آن گروه قايل بر تأخّر على ٧ در مقام خويش بودند. اين كلمه بر( وعيديان) نيز اطلاق مى‌شود ولى در اينجا مراد همان گروه نخست است.

[٤] در كافى از جميل بن درّاج از حضرت ابى عبد الله ٧ آمده است كه گفت:« به فرزندان خود پيش از آن كه مرجئيان در چيرگى بر آنها از شما پيشى گيرند حديث آموزيد. و فيض رحمه الله در وافى آن را ياد كرده و اين توضيح را در دنبال آورده است:« يعنى فرزندانتان را در عنفوان جوانى و بلكه در اوايل ادراك و رسيدن به حدّ تمييز، احاديثى در آموزيد كه به شناخت امامان عليهم السّلام و پيروى( تشيّع) آنان راه يابند، پيش از آن كه مخالفان آنها را بفريبند و به گمراهى خود درآرند چه از آن پس باز گرداندشان از راه دشوار خواهد بود.»

[٥] يعنى سفر پس از ديدن ماه به منزله فرار از فرمان خداوند سبحان شمرده مى‌شود و اين با مقام پرستش و بندگى منافات دارد.