(٢) من شما را به تقواى خدا سفارش مى‌كنم و از روزهاى (انتقام) او پرهيز مى‌دهم و (نشانه‌ها و) پرچمهاى او را براى شما برمى‌افرازم. گوئيا آن (واقعه) هراس انگيز، با پيش در آمدى خوفناك و در رسيدنى ناآشنا و مزه‌اى ناگوار در رسيده و مكيدن خون را، به دلهايتان آويخته و ميان شما و كردار نيك حايل شده است. (٣) پس (به مدد نعمت) تندرستى در چند صباح عمر خود چنان در كردار شتاب كنيد كه گويى ناگهان بر شما شبيخون زند و شما را از روى زمين به درونش كشاند و از فرازش به فرودش افكند و از جمع انس و الفتش به وحشت جدايى و تنهائيش دراندازد و از فضاى گشاده و روشنش به ظلماتش براند و از فراخنايش به تنگنايش جاى دهد. آنجا كه از هيچ خويشاوندى ديدار نكنند و به بيمار پرسى بيمارى نروند و فريادى را پاسخ نگويند. خداوند ما و شما را بر هراسهاى آن روز هولناك يارى دهد و ما و شما را از شكنجه آن برهاند و پاداش شايان خود را بر ما و شما واجب فرمايد. (٤) اى بندگان خدا، اگر همين (دنيا) پايان ميدان مسابقه (زندگى) شما و منزل نهايى شما مى‌بود، مى‌سزيد كه انسان در آن به كارى پردازد كه اندوه او را بزدايد و او را از دنيا كنار بكشاند و او به كوشش خود در رهايى‌جويى از جهان بيفزايد. پس چگونه (چنين نباشد) كه آدمى پس از اين جهان در گرو دستاورد خويش است و به حسابرسى بازش دارند، نه وزيرى باشدش كه او را نگهدارد و نه پشتيبانى كه از او حمايت كند، در اين روز است كه هيچ كس را كه از پيش ايمانى نداشته يا با داشتن ايمان كار خيرى نكرده است، نوايمانى سودى ندهد، قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ‌- بگو در انتظار (عذاب) بمانيد كه ما نيز منتظر (مجازات دادن) هستيم.»[١] (٥) شما را به تقواى الهى سفارش مى‌كنم زيرا خدا ضمانت داده كه كسى را كه پرهيزگارى او كند از آنچه ناخوش باشدش بدان چه او را خوش آيد انتقال دهد و از آنجا كه خود هرگز گمان نبرد و حساب نكند روزى رساند. (٦) مبادا تو از كسانى باشى كه به سبب گناهان بندگان خدا بر سرنوشت آنان بيمناك است ولى از سزاى گناه خويش غافل است و خاطرى آسوده دارد، زيرا خداى تبارك و تعالى در باره بهشتش نيرنگ نمى‌خورد و آنچه (از نعيم آخرت) نزد اوست جز به طاعت و فرمانبردارى از او به دست نيايد، ان شاء اللَّه.

[١] الانعام، ١٥٨