باشد ما در بهشت هستيم و ما در حطّه‌ايم‌[١] (يعنى درى كه مردم از آن در بهشت فرود آيند) و همان «باب السّلام» است كه هر كه در آن درآيد نجات يابد و هر كه از آن جا ماند هلاك و نابود شود. (١) خداوند عزّ و جلّ (ابواب رحمت) را به وجود ما گشود و هم به ما پايان دهد و هر چه (از بليّات) را كه خواهد به (وجود) ما محو كند و به ما روزگار سخت را دور راند و به ما باران فرو فرستد.[٢] (٢) شما را به خدا مبادا فريبنده‌اى فريبتان دهد. هر گاه كه قائم ما قيام كند، آسمان بارانش را ببارد و زمين گياهش را بروياند و كينه از دلهاى بندگان برود و درندگان و چهارپايان با هم سازش كنند (و گرگ و ميش بهم بسازند) تا آنجا كه زنى (تنها) از عراق به شام رود و جز بروى سبزه و گياه گام ننهد[٣] و سبدش بر سرش باشد[٤] و درنده‌اى به او آزار نرساند و او از آن درنده نترسد. (٣) اگر بدانيد در زيستن شما ميان دشمنانتان و در شكيبايى شما بر آزارهايى (كه مى‌بينيد و نارواييهايى) كه مى‌شنويد چه (پاداشى) نهفته است چشمهايتان آرام و قرار گيرد (و روشن شود.) (٤) چون مرا از دست دهيد، چيزها پس از من خواهيد ديد كه هر يك از شما از بيداد و تجاوز و خود پسندى و خوار شمارى حقّ خدا و بيم بر جان خود آن بيند كه آرزوى مرگ كند، پس چون چنين شد «همه به ريسمان خدا چنگ در زنيد و پراكنده نشويد» و بر شكيبايى و نمازگزارى و تقيّه بپاييد و بدانيد خداى عزّ و جلّ دشمن دارد كه بندگانش (هر لحظه) تغيير رنگ (و عقيده) دهند. (٥) از (راه) حق و اهل آن روى مگردانيد زيرا هر كه ديگرى را به جاى ما گزيند نابود شود و دنيا (به عنوان مزرعه آخرت) از دستش برود و گناهكارانه از آن بيرون شود. (٦) هر گاه يكى از شما به خانه خود درآيد بايد به خانواده‌اش سلام گويد[٥] و اگر خانواده‌ايش نباشد بايد بگويد: «سلام بر ما از پروردگارمان- السّلام علينا من ربّنا» و هنگامى كه وارد خانه مى‌شود قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ

[١] در حديث است« كسى را كه( خدا) به تن بيمار كند، اين بيمارى به منزله( حطّه) يا ريزشگاه اوست. يعنى تقصيرات و گناهان او را از او بريزد» و معنى اين سخن كه امامان عليهم السّلام« باب حطّة» هستند يعنى آنان باب بازگشت به سوى خدا و راه سير به جانب اويند.

[٢] از آن رو كه امامان عليهم السّلام مقصود از هستى و ايجادند.

[٣] يعنى سراسر زمين سبز و خرّم مى‌شود چنان كه به گفته فردوسى:« بدستى زمين خالى از سبزه نيست».- م.

[٤] مراد آن كه سفرهاى سخت و راههاى صعب و دور و دراز از فرط سهولت مثل رفتن از خانه به بازار مى‌شود كه زنان به سادگى و سهولت سبد بر سر هر روز اين كار را تكرار مى‌كنند و صلح و عدالت روى زمين را فرا مى‌گيرد.- م.

[٥] خداى تعالى فرمايد: وَ تُسَلِّمُوا عَلى‌ أَهْلِها- بر اهل آن( خانه) سلام گوييد» و نيز فَإِذا دَخَلْتُمْ بُيُوتاً فَسَلِّمُوا عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبارَكَةً طَيِّبَةً- و چون وارد هر خانه‌اى شديد بر خويشتن سلام دهيد كه تحيّت الهى است و مبارك و پسنديده است.» سوره نور، ٦١