بدبخت آن كه با ايشان مخالفت ورزد و وسيله‌اى جز ايشان جويد و فرمانشان را رها كند و از ايشان روى برتابد، چه آنان سلسله اعتماد و همان رشته الهى هستند كه پيامبر صلوات اللَّه عليه و آله به ما دستور فرموده بدان دست اندازيم و چنگ در زنيم و همان كشتى نجات و اولو الامرى‌[١] هستند كه خداوند فرمانبردارى از ايشان را واجب كرده و فرموده است: از خدا و پيامبر و اولى الامر خود فرمان بريد»[٢]، و همانانند راستگويانى كه خدا به ما فرمان داد با ايشان باشيم و فرمود: «پرهيزگارى خداى كنيد و با راستگويان باشيد»[٣].

(١) در بكار بستن آنچه از خرد يا كلان بدان فرمان داده‌اند بكوشيد و از آنچه از بيش يا كم پرهيزتان داده‌اند بپرهيزيد زيرا هر كس به فرمانبرداريهاى كوچك عمل كند به مرتبه انجام دادن فرمانبرداريهاى بزرگ برآيد و هر كس از گناهان كوچك روى نتابد به گناهان بزرگ نيز دست يازد.

(٢) روايت شده است: «از گناهان ناچيز (هم)، بپرهيزيد كه آنها موجب چنين گفتارى از جانب بنده شود كه (به روز رستاخيز) گويد: كاش اين گناه را هم نمى‌داشتم»[٤]. (٣) و نيز روايت است كه به گناه و خردى آن منگر بلكه (به عظمت) آن كس بنگر كه به نافرمانيش برخاسته‌اى كه همانا خداى والاى بزرگ است» زيرا خداوند چون بداند بنده‌اى در فرمانبردارى او درست‌انديش و پاك نهاد است و خرسنديش را دوست و خشمش را ناخوش دارد، وى را توفيق دهد و يارى كند و گوشهاى دلش را بگشايد و هر روزش افزونى بخشد كه كردارها به نيّتها وابسته است.

(٤) خداوند ما و شما را بر كارهاى شايسته توفيق دهاد و در گفتار استوار دارد و در كار دين و دنيا مدد فرمايد و ما و شما را از آن كسانى سازد كه چون چيزيشان بخشند سپاس گويند و چون گرفتار شوند بشكيبند و چون بد كنند آمرزش جويند، و خداوند آنچه (نعمت) از ايمان و يكتاپرستى و پيشوا گزينى امامان به ما بخشيده پايدار بدارد كه بازستاندنى نباشد و او براستى بخشنده‌اى است گشاده دست.

[١] ولاة الامر و اولى الامر.

[٢] النساء، ٥٨.

[٣] التوبة، ١٢٠- در كافى ج ١ ص ٢٠٨ به روايت بزنطى از حضرت ابو الحسن امام رضا ٧ آمده است كه گفت: او را از گفته خداى عزّ و جل كه فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ‌ پرسيدند( كه راستگويان كيانند؟) گفت: ايشان امامان و راستگويان و مخلصان در فرمانبردارى خدا باشند. صاحب وافى گويد: شايد مراد از« صادقان» دو گروهند، گروهى از ايشان امامان معصوم عليهم السّلامند و گروه ديگر آنان كه تصديق دارند خداوند تعالى فرمانبردارى از ايشان را واجب ساخته است.

[٤] در كافى در باب ناچيز شمردن گناه، ج ٢ ص ٢٨٧ از زيد شحّام آمده است كه: ابو عبد اللَّه ٧ گفت: از ناچيز شمارى گناهان بپرهيزيد كه آمرزيده نمى‌شود. گفتم ناچيز شماريها چيست؟ گفت: آن كه انسان گناهى مرتكب مى‌شود و با خود مى‌گويد خوشا به حالم كه مرا جز اين گناهى نيست. همچنين در باب اندرزهاى امام ابو محمد عسكرى ٧ در همين كتاب مى‌آيد كه حضرتش گفت:« از گناهان نابخشودنى آن است كه( گنهكار گويد) كاش مرا جز بدين يك گناه باز خواست نمى‌كردند».