(٢) (امام) رضا ٧ فرمود: مؤمن، مؤمن نيست مگر آنكه در او سه خصلت باشد: سنّتى از پروردگارش، و سنّتى از پيامبرش ٦، سنّتى از امامش ٧. سنّت از پروردگارش راز پوشى است، امّا سنّت از پيامبرش ٦ سازگارى با مردم و امّا سنّت از امامش ٧ شكيبايى در سختى و تنگدستى است.

(٣) و فرمود ٧: بر صاحب نعمت واجب است كه به نانخورش گشايش رساند.

(٤) و فرمود ٧: عبادت، روزه داشتن و نمازگزارى بسيار نيست، بلكه به راستى، عبادت انديشيدن بسيار در امر خداوند است.

(٥) و فرمود ٧: پاكيزگى از اخلاق پيامبران است.

(٦) و فرمود ٧: سه چيز از روشهاى پيامبران مرسل است: بوى خوش و اصلاح مو و بسيارى هماغوشى.[١] (٧) و فرمود ٧: امين به تو خيانت نمى‌كند بلكه اين تويى كه به خائنى امانت سپرده‌اى.

(٨) و فرمود ٧: چون خدا انجام كارى را خواهد، خرد (و تدبير) را از بندگانش بربايد و امر خود را اجرا كند و اراده‌اش را بگذراند، پس چون امرش انجام شد خرد هر خرد ربوده‌اى را به او باز گرداند، آنگه است كه (آدمى با خود) مى‌گويد: اين چگونه بود و از كجا شد؟[٢] (٩) و فرمود ٧: خاموشى بابى از بابهاى حكمت است. به راستى خموشى محبّت آرد، زيرا بر هر خيرى رهنماست.

(١٠) و فرمود ٧: هيچ چيز از (انواع) زياده‌كاريها نيست مگر آنكه به زياده گويى نيازش باشد.[٣] (١١) و فرمود ٧: برادر بزرگتر به منزله پدر است.

آن حضرت ٧ را از (صفت) اوباش پرسيدند. فرمود: هر كه را چيزى باشد كه از خدايش باز دارد.

(١٣) (آن حضرت) ٧ به نامه گرد مى‌افشاند و مى‌فرمود: زيانى ندارد.[٤] و هر گاه مى‌خواست يادداشتى براى نيازمنديهايش نويسد، مى‌نوشت: بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم. ان شاء الله به ياد خواهم‌

[١] در متن« كثرة الطّروقة» آمده ولى در پاره‌اى نسخه‌ها[ و اخفاء السّر- نهان داشتن راز] است.

[٢] مراد از اينكه تدبير بشرى در برابر تقدير الهى مسلوب و بى‌اثر است و آدمى هر چند خردمند باشد در مقابل آن حيران است.- م.

[٣] يعنى كردار فضولى لازمه گفتار نيز هست و بر عكس.- م.

[٤] مراد خاك نرم يا گرده گچ است كه براى خشك كردن رطوبت مركّب بر كاغذ مى‌پاشيدند و اين عمل كار آب خشك كن را كه اينك مرسوم است مى‌كرد.- م.