(٢) و فرمود ٧: بدان چه از آن اميد ندارى اميدوارتر باش تا آنچه بدان اميدوارى، زيرا موسى ٧ بيرون شد كه براى خانواده‌اش آتش آرد (ولى) خداوند با او سخن گفت و پيامبر شده بازگشت. و ملكه سبا (بلقيس به مرادى ديگر) بيرون شد (ولى) در بر سليمان ٧ مسلمان (و صاحب ايمان) گشت. و جادوگران فرعون براى آنكه نزد او عزيز شوند (به مبارزه با موسى ٧) بيرون آمدند ولى مؤمن بازگشتند.

(٣) و فرمود ٧: مردم به فرمانروايان خود ماننده‌ترند تا به پدرانشان.

(٤) و فرمود ٧: اى مردم! آن كس كه از گفته باطل ديگران در حقّ خود دلگير شود خردمند نيست و آن كس كه از ستايش نادان در باره خود خرسند شود فرزانه نباشد. مردم فرزندان (و حاصل) كردار نيكى هستند كه مى‌كنند و ارزش هر مردى (بسته) به همان كارى است كه خوب انجام مى‌دهد. سخن دانسته گوييد تا ارزشهاى شما آشكار شود.

(٥) و فرمود ٧: خدا رحمت كند مردى را كه پروردگارش را در نظر آرد و از گناهش دورى جويد و با هواى نفسش بستيزد و آرزويش را دروغ شمارد. از تقوى بر نفسش زمامى زند و از ترس پروردگارش لگامى نهد و آن را با مهارش به فرمانبردارى كشاند و با دهانه كشيدنش از سركشى باز دارد، ديده به معاد بردوزد، و هر لحظه مرگ را انتظار دارد، هماره انديش و به شب بيخواب، دل از دنيا بركنده و براى آخرت كوشنده باشد. شكيبايى را مركب نجات خود و تقوى را ساز و برگ وفات و داروى [درد] دل پر سوز و گداز خويش سازد، عبرت گيرد و بسنجد و از دنيا و مردم آن به تنهايى گرايد، براى دين‌فهمى و گام استوارى (در راه دين) بياموزد. دلش از ياد معاد سنگين بار باشد. بستر (گرم و نرم) خود را برچيند و بالشش را به دور افكند. رغبتش بدان چه نزد خداست‌[١] عظيم و بسيار و ترسش از خدا سخت استوار باشد، كمتر از آنچه در نهان دارد نشان دهد و (در گفتار) به كمتر از آنچه مى‌داند بسنده كند. اينان (مؤمنان راستين) سپرده‌هاى خدا در بلاد اويند و به وسيله اينان از بندگانش دفع بلا شود، اگر يكى از ايشان بر خدا تعهّدى كند خدايش انجام دهد، و آخرين دعوت و سخنشان اين است كه‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- ستايش و سپاس مر خداى را كه پروردگار جهانيان است.» (٦) و فرمود ٧: روزى به نابخردى بسته و بى‌نصيبى به خردمندى گماشته و بلا به شكيبايى‌

[١] مراد ثواب آخرت است.- م.