(١) و فرمود ٧: چهار (كار) از وسوسه شيطانى باشد: خاك خوردن و تيله كردن خاك (براى قمار) و ناخن به دندانها چيدن و ريش خائيدن. و سه (چيز) ديده را روشن كند: به سبزه نگريستن و به آب روان نگريستن و به روى زيبا نگريستن.

(٢) و فرمود ٧: خوش همسايگى (تنها) خود دارى از آزار (بر همسايه) نيست بلكه خوش همسايگى شكيبايى بر آزار (ديدن از همسايه) است.

(٣) و فرمود ٧: ملاحظه ميان تو و برادرت (نبايد بكلّى) از بين برود، چيزى از آن باقى گذار زيرا رفتن آن در واقع برخاستن شرم از ميانه باشد.

(٤) (امام) ٧ به يكى از پسرانش فرمود: اى پسرك من، مبادا خداوند تو را در معصيتى بيند كه از آنت باز داشته و مبادا خداوند تو را در طاعتى كه بدان امرت فرموده باز نيابد. و بر توست كه بكوشى. و خود را از كوتاهى در عبادت و تقصير طاعت خدا بدور مدان، زيرا بنده خداى را چنان كه حقّ بندگى اوست پرستش نكند. (٥) و از شوخى بپرهيز زيرا نور ايمانت را ببرد و مردانگيت را سبك كند. (٦) و از تنگدلى و تن آسانى بپرهيز زيرا اين هر دو تو را از بهره‌هاى دنيا و آخرتت باز دارند.

(٧) و فرمود ٧: چون جور (و زور) بر حق چيره باشد براى هيچ كس روا نيست كه به ديگر كس گمان نيك برد مگر آنكه او را (به يقين) به نيكى شناسد.

(٨) و فرمود ٧: بوسه بر دهان نهادن جز براى همسر و فرزند خردسال نباشد.

(٩) و فرمود ٧: بكوشيد كه وقت شما چهار ساعت‌[١] باشد: ساعتى براى مناجات با خدا، و ساعتى براى كار زندگانى و ساعتى براى آميزش با برادران و معتمدان، كه عيبهاى شما را به شما بفهمانند و در درون با شما پاكدل باشند، و ساعتى هم كه در آن براى لذّتهاى غير حرام خلوت كنيد و بدين ساعت براى انجام امور آن سه ساعت ديگر توانايى يابيد. (١٠) به خود تلقين نادارى و درازى عمر مكنيد، زيرا هر كه به خود تلقين فقر كند تنگ نظر گردد و هر كه به خود نويد طول عمر دهد آزمند شود. (١١) براى نفس خود از دنيا بهره‌اى قرار دهيد به آن اندازه كه آنچه خواهش حلال كند و به مردانگى خللى نرساند و زياده روى در آن نباشد به او بدهيد و به اين وسيله بر انجام امور دين يارى جوييد (و نيرو يابيد) زيرا روايت شده است كه «از ما نيست آنكو دنيايش را براى دينش (يكسره) وانهد يا دينش را براى دنيايش فرو گذارد» (١٢) و فرمود ٧: دانش دين خدا (فقه) آموزيد كه فقه (و فهم دين) كليد بينايى و كمال عبادت و سبب رسيدن به پايگاههاى والا و مراتب شكوهمند در دين و دنياست. و برترى فقيه بر عابد چون برترى خورشيد بر ستارگان باشد، و هر كه فهم دين نيابد خداوند هيچ كردارى را از او

[١] مراد از ساعت، نوبت است كه خود شامل چند ساعت معادل يك بيست و چهارم شبانه روز مى‌شود.- م.