(٤) امام ٧ به حمران بن اعين فرمود: اى حمران به آن بنگر كه در توانمندى، زير دست توست و به آن كه زبر دست توست منگر زيرا اين بيشتر موجب قناعت تو به نصيب خدا داده‌ات باشد و شايسته‌تر است كه موجب فزونى (نعمت) از سوى خداى عزّ و جلّ شود. و بدان كه نزد خدا كردار مستمرّ اندك بر پايه يقين بهتر از كردار بسيار (ولى) بى‌يقين است. و بدان كه هيچ پارسايى‌اى سودمندتر از پرهيز از محارم الهى و خوددارى از آزار و غيبت مؤمنان نيست، و هيچ خوشى‌اى گواراتر از خوشخويى نباشد، و هيچ مالى سود آورتر از قناعت به اندك كافى نيست، و هيچ جهلى زيانبخش‌تر از خودبينى نيست.

(٥) و فرمود ٧: شرم بر دو گونه است، يكى از ناتوانى است و ديگرى از (سر) نيرومندى و اسلام و ايمان است.

(٦) و فرمود ٧: ترك حقوق خوارى كشيدن است و به راستى كه مرد در اين باره نيازمند به دروغ شود.

(٧) و فرمود ٧: هر گاه از شمار گروهى مردى سلام گويد از (جانب همه) كفايت باشد و هر گاه يكى از ميان گروهى پاسخ سلام گويد از ديگران كفايت كند.[١] (٨) و فرمود ٧: سلام گفتن مستحبّ است و پاسخش واجب.[٢] (٩) و فرمود ٧: به هر كه پيش از سلام گفتن سخنى آغاز كند پاسخ نگوييد.[٣] (١٠) و فرمود ٧: به راستى، كمال شادباش گويى‌[٤] براى مقيم دست دادن است و كمال سلام بر مسافر در آغوش گرفتن يك ديگر.

(١١) و فرمود ٧: به يك ديگر دست دهيد كه كينه را از ميان مى‌برد.

(١٢) و فرمود ٧: از خداوند به نوعى، هر چند اندك باشد بپرهيز و ميان خود و او پرده‌اى، هر چند نازك باشد بياويز.

[١] در الكافى، از غياث بن ابراهيم از آن حضرت ٧ نقل شده و به جاى« اذا سلّم الرّجل من الجماعة»[ ... من القوم واحد] و به جاى« ردّ واحد من القوم» فقط[ ... ردّ واحد] آمده است.

[٢] كلينى آن را از حضرت ابى عبد الله ٧ اين گونه روايت كرده كه گفت: پيامبر خدا ٦ فرمود:

« السّلام تطوّع و الرّد فريضة- سلام داوطلبانه به دلخواه باشد و پاسخ واجب»

[٣] در الكافى به جاى« من بدء بكلام قبل سلام»،[ من بدء بالكلام قبل السّلام ...] آمده است.

[٤] در الكافى به جاى« انّ التّحيّة»،[ انّ من تمام التحيّة- همانا از تمامى و كمال شادباش ...] آمده است.