(٤) و فرمود ٧: خداى را بر بنده خويش چه بسيار نعمتهاست كه آرزويش را هم نداشته و چه بسيار آرزو خواهى كه ديگرى به آرزويش رسيده و چه بسيار مخلوقى كه به مرگش شتابد ولى در دريافت بهره‌اش كندى كند.[٢] (٥) و فرمود ٧: درمانده است آنكو براى هر بلايى صبرى آماده ندارد و براى هر نعمتى سپاسى مهيّا و براى هر تنگى و سختى‌اى اميدى خوش. هنگام هر بلا و گزندى كه به فرزند يا مالت رسد خويشتن را شكيبا دار زيرا به راستى، خداوند عاريت و بخشش خود را باز مى‌ستاند تا سپاسگزارى و بردبارى تو را بيازمايد.

(٦) و فرمود ٧: هيچ چيز نيست مگر آنكه آن را اندازه‌اى باشد. عرض شد: اندازه يقين كدام است؟ امام ٧ فرمود: اينكه از چيزى نترسى.

(٧) و فرمود ٧: مؤمن را سزد كه در او هشت خصلت باشد: هنگام فتنه‌هاى لرزاننده با وقار و هنگام بلا بردبار و هنگام آسايش سپاسگزار باشد، بدان چه خدايش روزى فرموده قناعت كند و بر دشمنانش هم ستم نراند و بر دوستانش گرانبار نباشد[٣]، پيكرش از او در رنج‌[٤] و مردم از او در آسايش باشند.

(٨) و فرمود ٧: به راستى، دانش مؤمن را دوست باشد و بردبارى و زيرش و شكيبايى سپهسالارش و مهربانى برادرش و نرمش پدرش.

(٩) ابو عبيده‌[٥] عرض كرد: برايم دعا فرما كه خداوند روزيم را به دست بندگان ننهد. (امام) ٧ فرمود: خدا چنين برايت نخواسته و (مشيّت او) جز اين نيست كه روزى بندگان را در

[١] در پاره‌اى نسخه‌ها به جاى« نعمة خفيفة»،[ نعمة خفيّة- نعمتى پنهانى است‌] آمده است.

[٢] يعنى در گامسپارى به سوى هلاك تيزرو ولى در كسب ثواب سست گام و كندرو است.- م.

[٣] در الكافى به جاى« و لا يتحمّل الاصدقاء»،[ لا يتحامل للاصدقاء- دشوارى و زيانى براى دوستانش نباشد] و در پاره‌اى نسخه‌ها،[ و لا يتعامل للاصدقاء] آمده است.

[٤] يعنى اندامش را با اداى فرايض و عبادات و خدمت به خلق به رنج افكند، يا به تعبير شعرى نظامى مصداق:

« رنج خود و راحت ياران طلب» باشد.- م.

[٥] ظاهر آن است كه مراد ابو عبيده حذّاء، زياد بن عيساى كوفى از اصحاب امام باقر و امام صادق عليهما السّلام است كه در زمان( حضرت) صادق ٧ در گذشت.