(١) اى كه فرزند سه روزى: روزى كه در آن زادى، و روزى كه به گورت درون روى، و روزى كه از آن به جانب پروردگارت برون آيى، واى چه بزرگ روزى است! اى خوش پيكران و اى اشتران زانو زده گرد چشمه‌ساران، از چيست كه من پيكرتان را شاداب و آبادان و دلتان را فسرده و ويران مى‌بينم؟

هان به خدا اگر آنچه را بايد ديدار كنيد به چشم ببينيد بيگمان مى‌گوييد: يا لَيْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُكَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌- كاش ما را (به دنيا) باز مى‌گرداندند و ديگر آيات پروردگارمان را انكار نمى‌كرديم و از مؤمنان مى‌شديم».[١] و آن شكوهمند گوينده فرمود: بَلْ بَدا لَهُمْ ما كانُوا يُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ‌- آرى آنچه در گذشته پنهان مى‌داشتند بر آنان آشكار شد و اگر باز گردانده مى‌شدند، بيشك به همانچه از آن نهى شده بودند بر مى‌گشتند و آنان دروغگو هستند»[٢]

(٢)

كوته‌سخنانى كه در اين معانى از آن حضرت ٧ روايت شده است‌

(٣) فرمود ٧: با منافق به زبانت سازگارى كن ولى مؤمن را خالصانه دوست بدار. و اگر يهودى‌اى با تو همنشين شد با او خوشرفتارى كن.

(٤) و فرمود ٧: آميزه هيچ چيزى به دگر چيز بهتر از آميختن حلم با علم نيست.

(٥) و فرمود ٧: كمال به تمامى، فهم اندوزى در دين و بردبارى بر ناگوارى و اندازه دارى هزينه زندگانى است.

(٦) و فرمود ٧: به خدا سوگند كه متكبّر با خداوند در رداى (عزّت) او كشاكش دارد.

(٧) روزى (حضرت) ٧ به حاضران محضرش گفت: مروّت چيست؟ هر يك سخنى گفتند. آن‌گاه امام ٧ فرمود: مروّت آن است كه طمع نكنى تا خوار شوى، و تكدّى نكنى تا نادار شوى، و بخل نورزى تا دشنام شنوى، و نادانى نكنى تا محكوم گردى. عرض كردند: چه كسى بر اين توانايى دارد؟ امام ٧ فرمود: كسى كه دوست دارد (به عزّت)، چون مردمك در ديده (و به دلپذيرى)، چون مشك در ميان عطرها و امروزه به مقام جانشين (رسول خدا) باشد.

(٨) روزى مردى نزد حضرتش گفت: بار الها، ما را از همه آفريدگانت بى‌نياز فرماى. (حضرت) ابو جعفر ٧ فرمود: چنين مگوى، ولى بگو: بار الها ما را از بدان آفريدگانت بى‌نياز دار، چه مؤمن از برادر خود بى‌نياز نتواند بود.

(٩) و فرمود ٧: به حقّ قيام كن و از آنچه سوديت ندهد (و به تو مربوط نيست) كناره گزين، و از دشمنت بپرهيز، و (حتّى) با دوستت نيز، از هر گروهى باشد، جانب احتياط نگهدار، مگر امينى كه از خدا بترسد. با تبهكار همنشين مشو و او را بر راز خويش آگاه مساز و در كار خود

[١] الانعام، ٢٧

[٢] الانعام، ٢٨