و شهود است باز خواهيد گشت تا شما را (عملا از جزاى) آنچه مى‌كرديد آگاه كند»[١] و الحمد للَّه ربّ العالمين و صلّى اللَّه على محمد و آله اجمعين (سپاس خاصّ خداى را كه پروردگار جهانيان است و درود بر محمد و تمام خاندان او)،

(١)

كوته‌سخنانى كه از آن حضرت ٧ در اين معانى رسيده است:

(٢) فرمود ٧: جدال مكن كه آبرويت برود و شوخى مكن كه بر تو گستاخ شوند.

(٣) و فرمود ٧: هر كه به پايين نشينى در مجلس خرسند باشد خدا و فرشتگان همچنان بر او رحمت فرستند تا برخيزد، (٤) (امام) ٧ به كسى كه نشانه‌اى (بر امامت) از او خواسته بود مرقوم فرمود: هر كه نشانى يا برهانى خواهد و آنچه خواسته بدو داده شود و سپس از كسى كه نشانه را از او خواسته بود (يعنى از امام) برگردد، دو چندان عذاب شود. و هر كه شكيبا (و باوفا) بماند از سوى خدا تأييد شود. مردم چنين سرشته شده‌اند كه نامه‌هايى جعل و منتشر كنند. از خدا هدايت به راه حقّ را خواهانيم (كه بر سر دوراهه) تسليم (به حقّ) يا هلاك قرار گرفته‌ايم و سرانجام كارها با خداست.

(٥) امام ٧ به يكى از پيروانش كه اختلاف شيعيان را با يك ديگر به وى گزارش داده بود نوشت: به راستى، خداوند با خردمند گفتگو كرده (و مخاطب او عاقلانند). مردم در باره من بر سه طبقه‌اند. يكى بينا به راه رستگارى و چنگ در زده به حق و آويخته به شاخسارى از بن، بى‌شكّ و ترديد، كه جز من پناهى نجويد؛ و طبقه‌اى كه حقّ را از شايستگانش به دست نياورده‌اند و چون دريانوردانى هستند كه با موج دريا به جنبش درآيند و با سكونش بيارامند؛ و طبقه ديگر كه شيطان بر ايشان چيره شده و كارشان ردّ بر اهل حقّ و دفع حقّ به وسيله باطل، از روى حسدى است كه در دل خود دارند. پس آن را كه به چپ و راست مى‌رود واگذار زيرا اگر چوپان بخواهد گله خود را گرد آورد با كمترين كوششى گرد آرد[٢]. از افشاى اسرار و رياست‌جويى بپرهيز زيرا اين دو به هلاكت كشانند.

(٦) و فرمود ٧: از گناهانى كه آمرزيده نشود يكى اين است كه (چون گنهكار را گويند گناه مكن، بگويد): كاش بجز بر اين گناه بازخواست نشوم. سپس حضرتش ٧ فرمود:

شرك‌آورى در ميانه مردم از جنبش مور بر پلاس سياه در شب تار پنهانتر است.

(٧) و فرمود ٧: (عبارت) بسم اللَّه الرّحمن الرحيم به اسم اعظم خدا نزديكتر از سياهى چشم به سفيدى آن است.

(٨) چون شيعيان در امر (امامت) او اختلاف كردند (حضرتش) ٧ در يكى از دستخطهاى‌

[١] مفهوم به گونه‌اى كه در متن آمده، از آيه ١٠٥ سوره توبه گرفته شده است.

[٢] مراد اينكه اگر خداوند قصد هدايت آن سرگردانان را داشته باشد ارشاد آنها براى او آسان است.- م.