(١) به حقيقت به شما مى‌گويم: كسى كه هرزه گياه را از كشت خود وجين نكند علف چندان زياد شود كه همه جا را فرو گيرد و تمامى كشت را تباه كند. همچنين هر كه دنيا دوستى را از دل خود بر نكند آن را فراگيرد چندان كه براى دوستى آخرت مزه‌اى در دل نيابد.

(٢) واى بر شما اى بندگان دنيا، سجده‌گاههاى پروردگارتان را زندان پيكرهاى خود سازيد و دلهاى خود را خانه تقوى كنيد و آنها را جايگاه شهوات قرار ندهيد.

(٣) به حقيقت به شما مى‌گويم: همانا بيتاب‌ترين شما بر بلا دنيا دوست‌ترين شماست و به راستى شكيباترين شما بر بلا بى‌علاقه‌ترين شما به دنياست.

(٤) واى بر شما اى عالمان بد، آيا مردگانى بيش نبوديد كه (او) شما را زنده كرد؟ و چون زنده شديد مرديد؟ واى بر شما، آيا ناآموختگانى نبوديد كه به شما علم آموخت و چون به شما آموخت فراموش كرديد؟ واى بر شما، آيا درون تهى نبوديد كه خداوند آگاهتان كرد و چون فهم دين يافتيد به نادانى گرويديد؟ واى بر شما، آيا گمراه نبوديد كه شما را راهنمايى كرد چون هدايتتان كرد به بيراه رفتيد؟ واى بر شما، آيا كور نبوديد كه بينايتان كرد و چون بيناييتان داد (خود) كور گشتيد؟ واى بر شما، آيا كر نبوديد كه شنوايتان كرد و چون شنواييتان داد (خود) كر شديد؟ واى بر شما، آيا لال نبوديد كه گويايتان كرد و چون گوياييتان داد (خود) لال شديد؟ واى بر شما، آيا گشايش و پيروزى نخواستيد كه چون پيروزيتان داد (خود) عقب نشستيد؟ واى بر شما آيا زبونانى نبوديد كه شما را چيرگى داد و چون چيره گشتيد زور گفتيد و تجاوز و نافرمانى كرديد؟ واى بر شما، آيا در زمين ناتوان نگاه داشته‌[١] نبوديد و بيم آن نداشتيد كه مردم بربايندتان كه به شما يارى داد و از شما پشتيبانى كرد و چون پيروزتان كرد بزرگى فروختيد و زور گفتيد؟ پس واى بر شما، از خوارى روز قيامت كه چسان خوارتان كند و چگونه كوچكتان سازد! (٥) واى بر شما اى عالمان بد، شما كردار ملحدان داريد و آرزوى وارثان (دائم زمين)[٢] را در سر مى‌پرورانيد و با آرامش خاطرى چون آسودگان بدان اطمينان بسته‌ايد. كار خدا بر آن پايه كه شما آرزو كرده و برگزيده‌ايد نيست، بلكه شما براى مردن زاييده مى‌شويد و براى ويران شدن سازيد و آباد مى‌كنيد و براى بازماندگان آماده مى‌داريد.

(٦) به حقيقت به شما مى‌گويم: همانا موسى ٧ به شما فرموده است: [ «سوگند دروغ به خدا نخوريد» و من مى‌گويم‌]:[٣] سوگند به خدا نخوريد، چه راست و چه دروغ بلكه بگوييد: نه و

[١]« مستضعفين في الارض» مراد كسانى هستند كه به هر نحوى ضعيف و ناتوان و محروم و ممنوع از احقاق حق و بيان عقيده نگهداشته شوند.- م.

[٢]( مصحّح متن اينجا شرح داده‌اند) يعنى كسانى كه فردوس را به ميراث مى‌برند.

[٣] عبارت بين دو قلاب در متن نيست و از ديگر نسخه‌ها گرفته شده.- م.