اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ٦٥ - آداب دعا

آرى! رسولان الهى آمدند تا آدميان را از اين اذن و رخصت الهى آگاه كنند و راه و رسم و آيين بهره‌ورى از اين اذن الهى را به او بياموزند.

اى خداى بزرگ! ما نمى‌دانستيم كه مى‌توان دعا كرد و تو را خواند و از تو خواست و با تو گفتگو كرد. اين تو بودى كه به ما آموختى تا بدانيم كه دعا و نيايش، اساساً يكى از نيروها، بلكه مهم‌ترين نيروى اثر گذار در عالم است. و تو، اى خداى بزرگ! اين دعا را مى‌شنوى و مى‌پسندى و اگر تو نبودى، ما از اين كشفِ عظيم و تأثير آن، ناتوان بوديم. اين تو بودى كه يادمان دادى تا تو را بخوانيم و از تو بخواهيم و با تو سخن بگوييم؛ همچنان كه بنده شايسته تو زين‌العابدين (ع) در مناجات خويش با تو در ميان نهاد:

بِكَ عَرَفْتُكَ وَ انْتَ دَلَّلْتَنى‌ عَلَيْكَ وَ دَعَوْتَنىِ اليْكَ وَ لَوْ لا انْتَ لَمْ ادْرِ ما انْتَ.[١] به تو، تو را شناختم و تو مرا به خود ره نمودى و به خودت فرا خواندى و اگر تو نبودى، در نمى‌يافتم كه تو، كِه هستى.

نكته جالب اينكه كرم و جود و سخاى خداوند اجازه مى‌دهد حتّى، در حالتِ گناه نيز او را بخوانيم و از او بخواهيم؛ چرا كه «با كريمان، كارها دشوار نيست».

[١] - مفاتيح الجنان، دعاى ابو حمزه ثمالى

[٢] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ١٣٣٧- ١٣٣٨.

[٣] - همان، دفتر سوم، بيت ٢٢١٣

[٤] - همان، دفتر سوم، بيت ٢٢١١- ٢٢١٦