آرامش نايل گردد و در سخن گفتن با او گمشده خويش را بيابد و صفاى خاطر پيدا كند، اين، همان رخصت خداوند است كه به بندگانش داده تا هر گاه كه بخواهند و هرجا كه باشند، او را بخوانند و از او بخواهند و همنشينى با او را بطلبند. بدين سان، رسولان الهى آمدند تا يادآورانِ خاطره ازل باشند و آدميان را از اين رخصتى كه در شاكله‌شان نهاده شده، آگاه كنند. از اين رو، صحفشان در پيش رويمان تجديد عهد و ميثاق بندگى است تا به ياد ما غافلانِ صلاى پروردگارمان بياورند كه فرمود:

الَمْ اعْهَدْ الَيْكُمْ يا بَنى‌ آدَمَ انْ لا تَعْبُدوا الّشَيْطانَ انَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مبينٌ، وَ انِ اعْبدُوُنى‌ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ، وَ لَقَدْ اضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلّاً كَثيراً افَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ.[١] اى فرزندان آدم! آيا به شما سفارش نكردم كه شيطان را نپرستيد كه او شما را دشمنى است آشكار؟ و اينكه مرا بپرستيد، كه اين است راه راست؟ و هر آينه، از شما آدميان، مردمانى بسيار را گمراه كرد. آيا خِرد را به كار نمى‌بنديد؟

نگفتمت مرو آنجا كه آشناتْ منم‌		در اين سرابِ فنا، چشمه حياتْ منم‌
نگفتمت كه به نقشِ جهان مشو راضى‌		كه نقش‌بندِ سراپرده رضاتْ منم‌
نگفتمت كه منم بحر و تو يكى ماهى‌		مرو به خشك كه درياى با صفاتْ منم.[٢]

و اين اذن و رخصت، براى آخرين بار تا قيامت، در بديع‌ترين جلوه جمال، در كتاب پوشيده و نگاشته خداوند، قرآن گرامى و ارجمند، بر زبان قافله‌سالار الى اللَّه، حضرت محمد مصطفى ٦ جارى گرديد:

قُلْ انْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونى‌.[٣] [اى رسول، خلق را] بگو: اگر خدا را دوست مى‌داريد پس مرا پيروى كنيد.

فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً و عَلى‌ جُنُوبِكُمْ.[٤] خداى را ياد كنيد، ايستاده و نشسته و بر پهلو خفته.

[١] - يس، آيه ٦٠- ٦٣

[٢] - كليات شمس، ابيات ١٧٢٦- ١٧٢٩.

[٣] آل عمران، آيه ٣١

[٤] نساء، آيه ١٠٣