وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئَاتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ.[١] و اوست آن [خداى‌] كه توبه را از بندگان خود مى‌پذيرد و از بدى‌ها (گناهانشان) در مى‌گذرد و آنچه مى‌كنيد، مى‌داند.

قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى‌ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ.[٢] بگو: اى بندگان من كه بر خويشتن گزافكارى كرده‌ايد (در گناهان از حد گذشته‌ايد و به خود ستم كرده‌ايد)، از بخشايش خداى نوميد مباشيد كه همانا خداوند، همه گناهان را مى‌آمرزد، كه اوست آمرزگار و مهربان.

امام سجّاد (ع) در نيايش خويش مى‌فرمايد:

انْتَ الّذِّى فَتَحْتَ لِعِبادِكَ باباً الى‌ عَفْوِكَ، وَ سَمَّيةُ التَّوْبَةَ، وَ جَعَلْتَ عَلى‌ ذلِكَ الْبابِ دَليِلًا مَنْ وَحْيكَ لِئلا يَضِلُّوا عَنْهُ، فَقلْتَ- تَبارَكَ اسْمُكَ-: «تُوبُوا الى‌ اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً».[٣] خدايا! تو همانى كه براى بندگانت درى به سوى بخشش خود گشوده‌اى، و آن را توبه ناميده‌اى، و براى عبور از اين در، راهنمايى از وحى خود قرار داده‌اى تا راه را گم نكنند. براى همين- اى كسى كه فرخنده است نام تو- فرمودى: «به درگاه خدا، توبه‌اى راستين كنيد».

آرى! خداوند متعال، پيامهايى از اين دست، هر گونه خوف و حزن و نگرانى و نااميدى از رحمت و مهر و شفقت در مورد گناهكاران را ازجانِ بندگانش مى‌زدايد و احسان و لطفش تا آنجاست كه توبه كننده را محبوب و معشوق خود و مانند كسى دانسته كه گويى گناهى مرتكب نشده است:

انَّ اللَّهَ يُحبُّ التَّواّبِينَ.[٤] خدا توبه كاران را دوست دارد.

امام باقر (ع) فرمود:

[١] - شورا، آيه ٢٥

[٢] - زمّر، آيه ٥٣

[٣] - صحيفه سجّاديه، دعاى ٤٥

[٤] - بقره، آيه ٢٢٢