وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِن طِينٍ. ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ. ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَاماً فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْماً ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ. ثُمَّ إِنَّكُم بَعْدَ ذلِكَ لَمَيِّتُونَ. ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تُبْعَثُونَ.[١] و هر آينه ما آدمى را از خلاصه و چكيده‌اى از گِل آفريديم؛ سپس او را نطفه‌اى ساختيم در قرارگاهى استوار (يعنى زهدان مادر). آن گاه نطفه را خونِ بسته‌اى ساختيم و آن خون بسته را پاره گوشتى كرديم و آن پاره گوشت را استخوانها گردانيديم و بر آن استخوانها، گوشت پوشانديم. سپس او را به آفرينشى ديگر باز آفريديم. پس بزرگ و بزرگوار است خداى يكتا كه نيكوترين آفرينندگان است. سپس شما از پسِ آن، هر آينه مردگانيد. سپس روز رستاخيز برانگيخته مى‌شويد.

امام صادق (ع)، در پاسخ زنديقى كه پرسيد: «آيا روح غير از بدن است؟» فرمود:

نَعَمْ، الرُّوحُ عَلى‌ ما وَصَفْتُ لَكَ: مادَّتُها مِنَ الدَّمِ ... فَاذا جَمَدَ الدَّمُ فارَقَ الرُّوُحُ الْبَدَنَ ... قال! افَتَتَلا شَى الرُّوحُ بَعْدَ خُرُوجِهِ عَنْ قالَبِهِ امْ هُوَ باقٍ؟ قالَ: بَلْ هُوَ باقٍ الى‌ وَقْتٍ يُنْفَخُ فِى الصُّور.[٢] آرى، همان گونه كه توصيف كردم، مادّه روح، از خون است و هنگامى كه خون، از جريان مى‌افتد، روح، جسم را ترك مى‌كند ...». پرسيد: «آيا روح، پس از جدا شدن از بدن، متلاشى مى‌شود يا همچنان باقى و پايدار است؟» فرمود: «روح، باقى است تا هنگامى كه در صور دميده شود».

صاحبان نظريّه «جسمانية الحدوث و روحانيةُ البقاء» مى‌توانند از تعبير «مادَّتها مِنَ الدَّم؛ مادّه روح از خون است» براى حدوث جسمانى روح استفاده كنند، و تعبير «بَلْ هُوَ

[١] - مؤمنون، آيه ١٢- ١٦

[٢] - الاحتجاج، ج ٢، ص ٢٤٤