و مهربان. اوست خداى يكتا كه جز او خدايى نيست؛ پادشاهِ [بسزا و راستين‌]، پاك از هر عيب، و وصفى كه درخور نباشد؛ ايمنى‌بخش، نگاهبان [بر همه چيز]، تواناى بى‌همتا، بر همه چيره، درخورِ كبريا و بزرگى، پاك و منزّه است خداى از آنچه [با او] انباز مى‌گيرند. اوست خداى آفريدگار، هستى‌بخش، نگارنده صورتها؛ او راست نامهاى بِهين؛ آنچه در آسمانها و زمين است او را به پاكى مى‌ستايند، و اوست تواناى بى‌همتا و داناى باحكمت.

اين نامهايى كه قرآن مجيد، آنها را «اسماء الحُسنى‌» مى‌نامد، همان وجوه و طُرُقى است كه خداوند، با آنها خود را بر بشر مى‌نماياند و از جمله آنها نام مبارك «رَبّ» است كه در سراسر قرآن، موج مى‌زند؛ همچنان كه ربوبيّت خداوند، سراسر هستى را فرو پوشانده است:

الْحَمدُللَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ.[١] سپاس و ستايش، خداى راست، پروردگارِ جهانيان.

فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّموتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَالَمِينَ.[٢] پس سپاس و ستايش، خداى راست؛ خداوند آسمانها و زمين، پروردگارِ جهانيان.

آدمى در هستى و آفرينش و تدبير و تربيت و مرگ و حيات، نيازمند و آفريده و مربوب ديگرى است از اين رو، «ربّ» و آفريدگار و رازقى را مى‌پرستد و در پيشگاه او سرِ تسليم مى‌نهد و به او تقرّب مى‌جويد؛ چرا كه در وجود خود، احساس ضعف مى‌كند، يعنى مى‌يابد كه در اين جهان پُر از تضاد، آنچنان نيست كه هر چه را بخواهد، بر وفق خواست و در جهت سعادت و خوشبختى و كاميابى و كامروايى‌اش فراهم مى‌آيد. احساس مى‌كند كه او در اين جهان، از بسيارى از رويدادها ناآگاه است. نمى‌داند كه در هر لحظه‌اى كه در پيش دارد، چه حادثه‌اى رُخ مى‌دهد و چه بر سر او مى‌آيد و فرجام زندگى‌اش به كجا مى‌انجامد، به تعبير قرآن كريم:

[١] - حمد، آيه ٢

[٢] - جاثيه، آيه ٣٦