٣. حضرت ابراهيم (ع)، آن گاه كه هاجر و اسماعيل (همسر و فرزندش) را به بيابانى بى‌كِشت (سرزمين پاك مكّه) آوَرد، در يك صحنه روحانى به نيايش پرداخت؛ نيايشى كه آهنگ و موسيقى و فضاى عطرآگين آن، همه پيش روى ما حاضر است و گويى هم اكنون در حال وقوع است؛ صحنه‌اى زنده و مجسّم و متحرّك كه بيش از همه چيز، ادب و ايمان پيامبران و برداشت صحيح آنان از پايگاه و ارزش عقيده و عمل، در آن مشاهده مى‌شود:

رَبَّنا انّى‌ اسْكَنْتُ مَنْ ذُرِيَّتى‌ بِوادٍ غَيْر ذِى‌ ذَرْعٍ عِنْدَ بَيتِكَ المُحَرِّم رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصّلوةَ فَاجْعَلْ افئدَةً مِنَ النَّاسِ تَهوِى الَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشكُرُونَ.[١] پروردگارا! من برخى از فرزندانم را در بيابانى بى‌كِشت جاى داده‌ام، نزديك خانه شكوهمندِ تو، پروردگارا، تا نماز به پا دارند. پس، دلهايى از مردمان را چنان كن كه به سوى آنان گرايند، و از ميوه‌ها و بار و برَ روزى‌شان ده، باشد كه سپاس بگزارند.

٤. حضرت موسى (ع)، آن گاه كه از جانب خداوند، به هدايت فرعون، فرمان يافت، به نيايش برخاست و چنين گفت:

رَبِّ اشْرَحْ لى‌ صَدرْى‌، وَ يَسِّرلى‌ امْرى‌، وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانى‌، يَفْقَهُوا قَوْلى‌، وَ اجْعَلْ لى‌ وَزيراً مِنْ اهْلى‌، هارونَ اخى‌، اشْدُدْ بِهِ ازْرِى، وَ اشْرِكْهُ فىِ امرى‌.[٢] پروردگارا! سينه‌ام را برايم گشاد گردان، و كارم را برايم آسان ساز، و گِره از زبانم بگشاى، تا سخنم را دريابند. و از خاندانم ياورى و پشتيبانى برايم قرار ده؛ هارون، برادرم را. پشتم را بدو استوار ساز، و او را در كار من انباز گردان.

٥. در قرآن كريم آمده است كه حواريان (ياران ويژه) حضرت مسيح بدو گفتند:

اى عيسى، پورِ مريم! آيا پروردگار تو مى‌تواند [دعايت را اجابت كند] كه خوانى (سفره‌اى) از آسمان بر ما فرو فرستد؟ گفت: پرواى خداى كنيد، اگر ايمان داريد. گفتند: مى‌خواهيم تا از آن بخوريم و دلهامان آرام گيرد و

[١] - ابراهيم، آيه ٣٧

[٢] - طه، آيه ٢٥-/ ٣٢